طبق قاعده کلی ، وظیفه دعوت از مجامع عمومی را می توان در 3 مرحله ی زمانی شرکت تقسیم نمود :
قبل از تشکیل : موسسین

بعد از تشکیل : هیات مدیره
بعد از انحلال : مدیر تصفیه
موارد بالا قاعده کلی بوده و می توان در حالات ذیل ، مراجع مکلف به دعوت را بررسی نمود :
1. ابتدا هیات مدیره سپس بازرس
2. هیات مدیره یا بازرس
3. دعوت از مجمع عمومی توسط صاحبان سهام
4. دعوت از مجمع عمومی در دوران انحلال
5. مرجع ثبت شرکت ها
در این نوشتار، به بررسی شرایطی که می توان از مرجع ثبت شرکت ها تقاضای دعوت از مجمع عمومی عادی را داشت نمود می پردازیم .
یادآوری می گردد :
مجمع عمومی عادی که بلحاظ کاربرد و عمومیت در مقایسه با مجامع عمومی دیگر از اهمیت بیشتری برخوردار است بطور معمول هر سال یک بار در زمانی که اساسنامه شرکت معین کرده باشد تشکیل و در چارچوب وظایف مقرر و مصرح در اساسنامه ، بحث ، بررسی و اتخاذ تصمیم می نماید . چنانچه هیات مدیره در موعد مقرر، مجمع عمومی را برای تشکیل جلسه سالیانه دعوت نکند بازرس یا بازرسان موظف هستند راساَ به این کار اقدام نمایند و در غیر این صورت سهامداران شرکت که بیش از 15 درصد سرمایه شرکت را در اختیار داشته باشند می توانند از مجمع عمومی برای تشکیل جلسه دعوت به عمل آورند.
برای رسمیت اجلاس مجمع عمومی عادی حضور حداقل بیش از نصف سهامداران دارای حق رای الزامی است . چنانچه در دعوت اول حد نصاب مذکور حاصل نشود جلسه بعدی ( دوم) با حضور هر عده از صاحبان سهام دارای حق رای رسمیت خواهد داشت و مصوبات آن نیز قانونی می باشد منوط به اینکه در دعوت دوم نتیجه دعوت اول ( عدم تشکیل آن ) قید شده باشد. ( ماده 78)
وظایف مجمع عمومی عادی ( سالیانه ) صاحبان سهام به قرار ذیل است :
1- رسیدگی و اتخاذ تصمیم درباره کلیه امور جاری شرکت غیر از آنچه که در صلاحیت مجامع عمومی موسس یا فوق العاده است .
– رسیدگی به ترازنامه و حساب سود و زیان سال مالی قبل و صورت دارایی و مطالبات و دیون شرکت و صورتحساب دوره عملکرد و سالانه شرکت متعاقب استماع گزارش مدیران و بازرس یا بازرسان
– انتخاب مدیران و بازرس یا بازرسان
– تصویب ترازنامه و دستور تقسیم سود بین صاحبان سهام
– تعیین روزنامه کثیرالانتشاری که آگهی ها و اطلاعیه های شرکت تا مجمع عمومی عادی سال بعد در آن انتشار خواهد یافت .

    مرجع ثبت شرکت ها

الف : انقضای مدت ماموریت مدیران
به موجب ماده 136 لایحه ، " در صورت انقضای مدت ماموریت مدیران تا زمان انتخاب مدیران جدید، مدیران سابق کماکان مسئول امور شرکت و اداره آن خواهند بود. هر گاه مراجع موظف به دعوت مجمع عمومی به وظیفه خود عمل نکنند هر ذینفع می تواند از مرجع ثبت شرکت ها دعوت مجمع عمومی عادی را برای انتخاب مدیران تقاضا نماید ".
با جمع 3 شرط ذیل می توان از مرجع ثبت شرکت ها تقاضای دعوت از مجمع عمومی عادی را داشت :
1. انقضا مدت ماموریت مدیران
2. عدم دعوت مراجع موظف به دعوت
3. تقاضای هر ذینفع ( نیازی به تقاضای دارندگان حداقل یک پنجم سهامی نمی باشد ).
ب: به موجب ماده 231 لایحه ، در صورت فوت ، حجر یا ورشکستگی مدیر تصفیه واحد که توسط مجمع عمومی انتخاب شده باشد، می توان از مرجع ثبت شرکت ها درخواست دعوت از مجمع عمومی عادی را نمود.

    ضمانت اجرای عدم رعایت مقررات قانونی در مجامع عمومی

به موجب ماده 270 لایحه قانون تجارت ، هر گاه مقررات قانونی در تصمیماتی که توسط هر یک از ارکان شرکت اتخاذ می گردد رعایت نشود بر حسب مورد بنا به درخواست هر ذینفع، بطلان تصمیمات مذکور به حکم دادگاه اعلام خواهد شد. لیکن موسسین و مدیران و بازرسان و صاحبان سهام شرکت نمی توانند در مقابل اشخاص ثالث به این بطلان استناد نمایند.
شایان ذکر است ، به موجب ماده 106 لایحه ، اصولاَ الزامی به ثبت تصمیمات مجامع عمومی در مرجع ثبت شرکت ها نیست مگر موارد مصرح در ماده 106 لایحه . برخی از این تصمیمات در صلاحیت مجمع عمومی عادی و برخی در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است.
1. انتخاب مدیران و بازرس یا بازرسان : مجمع عمومی عادی
2. تصویب ترازنامه : مجمع عمومی عادی
3. کاهش یا افزایش سرمایه و هر نوع تغییر در اساسنامه : مجمع عمومی فوق العاده
4. انحلال شرکت و نحوه تصفیه آن : مجمع عمومی فوق العاده 

   


پروسه ثبت تغییرات شرکت

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


اشخاص حقوقی پس از ثبت ممکن است نیاز به تغییر و تحولاتی در اساسنامه شرکتشان داشته باشند. به موجب قانون تمامی تغییرات شرکت ها می بایست در اداره ثبت شرکت ها به ثبت برسد. ثبت این تغییرات مستلزم تنظیم صورتجلسه است.

لذا ابتدا لازم است انجام تغییرات با موافقت و رای اکثریت مجمع عمومی یا هیات مدیره به تصویب برسد . پس از اتخاذ تصمیم در خصوص تغییرات شرکت ، تنظیم و تدوین صورتجلسات مربوطه انجام می پذیرد.

    انواع تغییرات شرکت عبارت است از :

تغییر موضوع شرکت  ،  تغییر مرکز اصلی شرکت ، تغییر نام شرکت ، تغییر مدت شرکت ( کم یا زیاد کردن آن ) ،  تغییر سرمایه شرکت ( افزایش یا کاهش آن ) ،  افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ،  ورود و با خروج شریک یا شرکا ،  انحلال شرکت ، تغییر دارندگان حق امضا ،تعیین سمت هیات مدیره ، انتخاب یا تمدید اعضای هیات مدیره ، افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ، تبدیل سهام شرکت به بی نام و بی نام ، تصویب تراز سود و زیان ، تعیین و تصویب بیلان مالی ، نقل و انتقال سهام ( در شرکت های سهامی خاص )

    صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده در تغییرات شرکت

در طول حیات شرکت ، مسائلی ممکن است پیش آید که نه مربوط به تاسیس شرکت است و نه مربوط به امور جاری شرکت . بلکه اموری است اتفاقی ، مهم و فوق العاده . در این صورت مجمع عمومی فوق العاده شرکت باید تشکیل و نسبت به آن ها اتخاذ نصمیم کند از قبیل لزوم تغییر نام ، موضوع ، سرمایه  یا مرکز اصلی شرکت یا افزایش و کاهش سرمایه که همیشه و به طور مرتب پیش نمی آید بلکه در بعضی مواقع به لحاظ بعضی مصالح ایجاب می کند که تغییری در وضعیت آن ها پیش آید. در این صورت مجمع عمومی فوق العاده تشکیل و نسبت به آن ها اتخاذ تصمیم می کند. مسائل مربوط به این مجمع را به شرح ذیل بررسی می کنیم :
الف ) نحوه تشکیل و اتخاذ تصمیم
دعوت شرکا به طور کلی در مجامع عمومی باید از طریق نشر آگهی در روزنامه کثیرالانتشار شرکت به عمل آید. طبق تبصره ماده 97 لایحه اصلاحی چنانچه کلیه صاحبان سهام در مجمع حاضر باشند نشر آگهی و تشریفات دعوت الزامی نیست.
برای رسمیت یافتن مجمع عمومی فوق العاده  حضور لااقل دارندگان بیش از نصف سهامی که حق رای دارند الزامی است. اگر در اولین جلسه این حد نصاب تامین نشد، در جلسه دوم با حضور دارندگان بیش از یک سوم سهامی که حق رای دارند رسمیت خواهد یافت .
اگر در جلسه دوم هم حد نصاب قانونی تامین نگردد در این صورت موضوع منتفی است و برخلاف مجمع عمومی موسس، که در این صورت جلسه سومی پیش بینی شده و در مورد مجمع عمومی عادی، که در جلسه دوم با حضور هر تعداد از صاحبان سهام می توان تصمیم گیری کرد، در مورد مجمع عمومی فوق العاده با تشکیل جلسه دوم و عدم تامین حد نصاب معلوم می شود سهامداران شرکت علاقه ای به طرح آن ندارند و موضوع موقتاَ مسکوت می ماند.
در هر حال، بعد از رسیدن به حد نصاب، تصمیم گیری در مجمع مزبور، همیشه با اکثریت دوسوم آرای اعضای حاضر در جلسه رسمی معتبر خواهد بود.
ب ) صلاحیت و اختیارات مجمع عمومی فوق العاده
هر گونه تغییر در مواد اساسنامه یا در سرمایه شرکت یا انحلال شرکت قبل از موعد منحصراَ در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است “.
لذا هر نوع تغییرات اساسی در امور شرکت و از جمله هر گونه تغییر در مقررات اساسنامه شرکت ، در صلاحیت این مجمع می باشد. بنابراین مجمع عمومی

فوق العاده می تواند در موارد ذیل اتخاذ تصمیم کند :
1. تغییر نام شرکت
2. تغییر موضوع شرکت
3. تغییر مرکز اصلی شرکت
4. تغییر مدت شرکت ( کم یا زیاد کردن آن )
5. تغییر سرمایه شرکت ( افزایش یا کاهش آن )
6. تاسیس سهام ممتاز
7. افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ، مشروط بر اینکه برخلاف مقررات قانون تجارت نباشد.
8. تغییر مقررات مربوط به مجامع عمومی .
9. انحلال شرکت قبل از خاتمه مدت ( در صورتی که مدت محدود باشد ) و انحلال آن در صورت اعلام محدودیت مدت
10. اتخاذ هر گونه تصمیمی که در صلاحیت مجمع عمومی موسس و مجمع عمومی عادی نبوده و از امور فوق العاده شرکت محسوب می گردد.
ج) ممنوعیت های مجمع عمومی فوق العاده
مجمع عمومی فوق العاده از اتخاذ تصمیم در موارد ذیل ممنوع است :
1. تصمیم گیری گیری در مسائلی که در صلاحیت سایر مجامع عمومی شرکت است.
2. اتخاذ تصمیم برخلاق مقررات قانونی ( به طور کلی ) و برخلاف مقررات تجاری ( به طور خاص ) زیرا توافق اشخاص برخلاف مقررات قانونی اعتبار ندارد.
3. مجمع عمومی فوق العاده مثل سایر مجامع عمومی شرکت ، حق تغییر تابعیت شرکت را ندارد.
4. حق افزایش تعهدات سهام را با هیچ اکثریتی ندارد زیرا از نظر حقوقی اگر چه تعهد به نفع شخص ثالث جائز است ولی توافق و تراضی به ضرر دیگران ( افزودن تعهدات آنان بدون رضایتشان ) جائز نیست. ولی مجمع عمومی فوق العاده می تواند به اتفاق آرای کلیه شرکای شرکت به تعهدات آنان بیفزاید. ( مثلاَ سرمایه شرکت را افزایش دهد ).
ضمناَ مجمع عمومی عادی و فوق العاده ممکن است حسب نیاز تواماَ تشکیل شوند . مثلاَ همزمان با تشکیل مجمع عمومی به منظور رسیدگی به ترازنامه و سایر امور جاری شرکت ، تصمیم به افزایش سرمایه هم گرفته شود، در این صورت ضمن اینکه ، دستور جلسه در آگهی مربوط به دعوت باید قید شود هر یک از دو موضوع مختلف از نظر حد نصاب و رای گیری تابع مقررات مربوط به مجمع مربوطه خواهد بود.

    صلاحیت مجمع عمومی عادی در تغییرات شرکت

سایر مواردی که جزو اختیارات مجمع عمومی فوق العاده نمی باشد در صلاحیت مجمع عمومی عادی است که از جمله شامل تعیین اعضاء هیئت مدیره ( اصلی و علی البدل ) تعیین بازرسین ( اصلی و علی البدل ) ، تصویب بیلان مالی ، تعیین پاداش مدیران و ..می باشد.

    صلاحیت هیات مدیره در تغییرات شرکت

به موجب ماده 118 لایحه قانونی 1347 ، جز درباره موضوعاتی که به موجب مقررات این قانون اخذ تصمیم و اقدام درباره آن ها در صلاحیت خاص مجامع عمومی است ، مدیران شرکت دارای کلیه اختیارات لازم برای اداره امور شرکت می باشند؛ مشروط بر آنکه تصمیمات و اقدامات آن ها در حدود موضوع شرکت باشد.
لذا هیات مدیره نمی تواند تغییر و اصلاح اساسنامه را خود بر عهده گیرد ، سرمایه شرکت را تغییر دهد ، و تصمیم به انحلال شرکت قبل از موعد بگیرد ؛ چه این موارد منحصراَ در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است. ( ماده 83)
از جمله اختیارات هیات مدیره عبارت است از :
ترتیب اندوخته قانونی ( ماده 140 ) ، افزایش سرمایه شرکت در صورتی که مجمع عمومی فوق العاده به او اجازه دهد ( ماده 162 ) ؛ اصلاح اساسنامه پس از عملی ساختن افزایش سرمایه در قسمت مربوط به مقدار سرمایه ثبت شده و اعلام مراتب به مرجع ثبت شرکت ها و آگهی آن برای اطلاع عموم ( ماده 163 ) ؛ درج آگهی دعوت از مجمع عممومی در روزنامه ( مواد 95 و 192 ) ؛ رسیدگی به تعهدات پذیره نویسان و تعیین تعداد سهام هر یک از تعهد کنندگان در فرض افزایش شرکت و اعلام مراتب به مرجع ثبت شرکت ها برای ثبت و آگهی و دستور استرداد وجه سهام اضافه خریداری شده به بانک برای پرداخت به پذیره نویسان ذی نفع ( ماده 181 ) ؛ و تصفیه امور شرکت سهامی، اگر اساسنامه ترتیب دیگری مقرر نکرده باشد. ( ماده 204 )
برای هر یک از جلسات هیئت مدبره باید صورتجلسه ای تنظیم شود . در مورد این صورتجلسه ذکر نکات ذیل ضروری است :
اولاَ : صورتجلسه باید به امضای اکثریت مدیران حاضر در جلسه برسد.
2. خلاصه ای از مذاکرات جلسه
3. تصمیمات اتخاذ شده با قید تاریخ
4. قید نظر مدیران مخالف با تمام یا بعضی از تصمیمات منخذه
لازم به ذکر است ، طبق مواد 105 و 106 لایحه اصلاحی ، ضمن اینکه از مذاکرات و تصمیمات مجامع عمومی و هیات مدیره باید صورتجلسه ای ترتیب داده شود که به امضای هیئت رئیسه مجمع برسد، باید نسخه ای از صورتجلسه به انضمام سایر مدارک ، به منظور ثبت به مرجع ثبت شرکت ها ارسال شود.
کلیه اقدامات پذیرش صورتجلسات ازطریق سامانه اینترنتی به آدرس http://irsherkat.ssaa.ir صورت می گیرد.
اداره ی کل شرکتها در صورت صحت صورتجلسه و رعایت کردن کلیه اصول و قواعد قانونی آن و مطابقت موارد آن با پرونده ی اصلی، آگهی تغییرات ثبتی را صادر نموده که در روزنامه رسمی و محلی اطلاع رسانی شود.

    مدارک لازم جهت تغییرات شرکت ها و ثبت صورتجلسات شرکت به شرح  ذیل است :
    1. اصل و کپی از کلیه مدارک ثبتی شرکت ( شامل آگهی تاسیس )
    2. کپی آخربن آگهی تغییرات
    3. اصل شناسنامه یکی از سهامداران ( ترجیحاَ مدیر عامل شرکت )
    4. کپی کارت پایان خدمت اعضا و بازرسین جدید به بعد ( برابر اصل شده در دفاتر اسناد رسمی )
    5. اصل مهر شرکت
    6. در مورد شرکت هایی که از تاریخ ثبتشان یک سال گذشته باشد، کپی شناسنامه و کپی کارت ملی همه اعضا و سهامداران الزامی می باشد.
    7. در مورد تغییرات ورود اعضای جدید به شرکت، کپی شناسنامه ، کپی کارت ملی و کارت پایان خدمت الزامی می باشد.
    8. در صورت نقل و انتقال سهام برگه دارایی
    9. در مورد تبدیل نوع شرکت ، امضای اوراق جدید الزامی می باشد.
    10. در مورد انحلال شرکت ، خروج از شرکت و یا کاهش سهم سهامداران یا اعضا، امضا و اثر انگشت روی وکالتنامه همزمان با حضور ایشان در محل موسسه یا اداره ثبت شرکت ها الزامی می باشد.

   


آشنایی با شرکت تعاونی غیر سهامی

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

شرکت تعاونی غیر سهامی نزدیک ترین نوع شرکت تعاونی قانون ۱۳۹۲ به شرکت تعاونی طبق فرهنگ حقوقی داخلی وخارجی است. دو نوع شرکت تعاونی دیگری که قانونگذار۱۳۹۲ از دل شرکت های تعاونی درآورده است، سابقه قانونگذاری داخلی و خارجی ندارد و ظاهراً عملکرد موفقی هم نخواهد داشت، زیرا شرکت های تجارتی بر فرهنگ عمومی سرمایه داری در طی قرون استوار و رشد نموده است و بازی با الفاظ جایگزین آن نمی شود.

" شرکت تعاونی غیر سهامی طبق ماده ۴۳۷ قانون اشخاص حقوقی و شرکت های تجارتی شرکتی است که به وسیله چند شخص تشکیل و سرمایه آن در موقع تأسیس فقط به وسیله مؤسسان تأمین می شود وسرمایه آن به سهام یا هر نوع ورقه بهاداردیگر قابل تقسیم نیست و میزان سهم الشرکه هر یک از شرکاء از سقف مشخصی که به موجب این قانون تعیین می شود تجاوز نمی کند. شریک شرکت تعاونی غیر سهامی، به جز آنچه که به عنوان آورده در شرکت گذاشته است هیچ مسئولیتی در قبال دیون و تعهدات شرکت ندارد. به هر یک از شرکای شرکت تعاونی غیر سهامی عضو اطلاق می شود."
شرکت تعاونی غیر سهامی رسالتی شبیه رسالت سنتی شرکت های تعاونی دارد و بیشتر به همیاری و همکاری بین یاران همدل برای ارائه خدمات اهتمام می ورزد. تعداد اعضای شرکت تعاونی غیر سهامی از هفت نفر کمتر نمی تواند باشد و سرمایه هر شریک که فقط حق یک رأی در یک تعاونی دارد نمی تواند از یک هفتم کل سرمایه تجاوز نماید.
این شرکت از نوع سرمایه نیست زیرا مول نقش عمده ای درآن بازی نمی کند و موضوع آن ارائه خدمات به اعضاء است. در ماده ۴۳۸ تأکید به این شده است که شرکت تعاونی غیر سهامی فقط به اعضای تعاونی خدمات ارائه می کند. با وجود این شرکت تعاونی غیرسهامی شرکتی سود آور است ولی طریق تقسیم سود به این شکل است که در پایان هر سال مالی ما به التفاوت قیمت پرداختی بابت کالاها و یا خدمات ارائه شده به هر یک از اعضاء و قیمت تمام شده آن کالاها و یا خدمات به عنوان مازاد برگشتی به نسبت معاملات هر یک از اعضاء با شرکت به آن ها پرداخت می شود.
* شرکت تعاونی غیر سهامی به شرکت اشخاص شباهت دارد ولی بر خلاف شرکت اشخاص شخصیت شریک جز اینکه باید بر طبقه اشخاصی که شرکت را تشکیل می دهند تعلق داشته باشد در تشکیل آن مورد توجه نیست و شریک جز آنچه که به عنوان آورده در شرکت گذاشته است پس از انحلال مسئولیت دیگری ندارد.

• ترکیب اعضاء در شرکت تعاونی غیرسهامی :
در ماده ۴۳۷ ق.ا.ح.ش.ت شرکت تعاونی غیر سهامی به وسیله چند شخص تشکیل می شود که به آن ها عضو اطلاق می شود. عضو در شرکت های تعاونی شخصی است حقیقی که واجد شرایط مندرج در این قانون بوده و ملتزم به اهداف بخش تعاونی و اساسنامه قانونی آن تعاونی باشد. ولی در ماده ۴۵۹ قانون جدید به دستگاه های اجرایی اجازه مشارکت و سرمایه گذاری داده شده است. طبق این ماده هریک از دستگاه های اجرایی که در شرکت تعاونی غیر سهامی مشارکت یا سرمایه گذاری کرده اند می توانند نماینده ای برای نظارت و بازرسی در شرکت و حضور در جلسات مجمع عمومی و هیأت مدیره به عنوان ناظر داشته باشند‌‌. ملاحظه می شود که در اینجا ارباب حرف نقشی ندارند و لازمه عضویت در شرکت تعاونی شاغل بودن نیست بلکه هر شخص حقیقی یا حقوقی مانند سایر شرکت ها می تواند عضو شرکت تعاونی غیر سهامی باشد.
در قانون ۱۳۷۰ اجازه داده شده بود که ۴۹% سرمایه شرکت تعاونی توسط وزارتخانه ها، سازمان ها، شرکت های دولتی و وابسته به دولت و تحت پوشش دولت، بانک ها، شهرداری ها، شوراهای اسلامی کشوری، بنیاد مستضعفین و سایر نهادهای عمومی می توانند جهت اجرای بند ۲ اصل ۴۳ از راه وام بدون بهره یا هر راه مشروع دیگر از قبیل مشارکت، مضاربه، مزارعه، مساقات، اجاره، اجاره به شرط تملیک، بیع شرط، فروش اقساطی، صلح، اقدام به کمک در تأمین و یا افزایش سرمایه شرکت های تعاونی نمایند، بدون آنکه عضو باشند. در قسمت آخر ماده یادآوری نموده است که شخصیت های حقوقی که به طرق فوق الذکر از جمله (مشارکت) تا ۴۹ % سرمایه شرکت تعاونی را تأمین می نمایند، عضو نباشند.
چنین تصور می شود که در قانون جمهوری اسلامی ایران شخص حقوقی نمی تواند به عضویت شرکت تعاونی پذیرفته شود. ولی با ملاحظه این ماده این برداشت قابل انتقاد به نظر می رسد. زیرا معمولاً نماینده شخص حقوقی در شرکت ها به عنوان ناظر تعیین می شود.
ملاحظه می شود که شرکت تعاونی غیر سهامی اگر چه دستگاه های اجرایی را به عنوان سرمایه گذار به مشارکت پذیرفته است ولی عملاً می تواند دو نوع عضو داشته باشد. نوع اول: آن اشخاص عادی که تعداد آن ها نباید از هفت نفر کمتر باشد و نوع دوم: دستگاه های اجرایی که می توانند نماینده ای برای نظارت و بازرسی در شرکت و حضور در جلسات مجمع عمومی و هیأت مدیره به عنوان ناظر داشته باشند.
ب : اهداف شرکت تعاونی غیر سهامی :
در ماده اول بخش قانون تعاونی ۱۳۷۰ اهداف شرکت تعاونی به نحوی که نوشته خواهد شد بیان شده بود. این اهداف مورد توجه قانونگذار است و دولت مکلف به دستیابی به آن است. به عبارت دیگر از دیدگاه قانونگذار شرکت تعاونی وسیله ای در کنار وسائل دیگر برای رسیدن به توسعه اقتصادی است.
ولی از دیدگاه حقوق خصوصی و اعضاء شرکت، تعاونی شرکتی است که به منظور رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی شرکاء از طریق خودیاری و کمک متقابل و همکاری آن ها و تشویق به پس انداز تشکیل می شود. در این نوع شرکت نه تنها جستجوی منفعت که در سرلوحه اهداف شرکت های تجارتی دیگر قرار دارد، دیده نمی شود، بلکه توجه به مسائل اجتماعی و رفع مشکلات مشترک اعضاء، شرکت تعاونی را از دیگر شرکت های تجارتی ممتاز می نماید. در تعاونی تولید مشکل عمده مشترک اعضاء بیکاری است. لذا قانونگذار تصریح به این نموده است که در تعاونی های تولید عضو باید در تعاونی به کار اشتغال داشته باشد.
در ماده ۳ قانون شرکت های تعاونی ۱۳۵۰ پا فراتر رفته است و تصریح به این شده است که عضو به تمام یا قسمتی از خدمات مشترک موضوع شرکت احتیاج داشته باشد. وقتی نیاز به خدمات مشترک به وجود آمد عضویت در شرکت تعاونی برای تمام اشخاصی که محل عملیات یا سکونت آنها در حوزه عمل شرکت می باشد آزاد است و هیچ گونه تبعیض یا محدودیتی برای عضویت در شرکت نباید وجود داشته باشد. تنها عذر موجهی که ممکن است برای ممانعت ازعضویت وجود داشته باشد عدم کفایت ظرفیت فنی تأسیسات و وسائل و امکانات است. این مورد نیز باید در اساسنامه قید شده باشد و با استناد به اساسنامه و عدم کفایت طرفین از پذیرش عضو امتناع شود.
در قانون ۱۳۹۲ به اهداف شرکت تعاونی غیر سهامی اشاره ای نشده است ولی ترکیب اعضاء به تشکیل شرکت همان صورت قانون ۱۳۷۰ باقی مانده است و این ترکیب اعضاء و تشکیل شرکت نمی تواند اهداف صرف شرکت تجاری را دنبال نماید و عملاً همان اهداف قانون ۱۳۷۰ را دنبال می کند. در عمل مشخص نیست که آیا شرکت تعاونی غیر سهامی به دنبال همواری و همیاری گروهی یا وسیله ای در جهت رسیدن به اهداف کلان اقتصادی دولت و یا وسیله جستجوی منفعت در اختیار اعضاء است.
ج : پایبندی به اصول تعاون در شرکت تعاونی غیرسهامی :
در قانون بخش تعاونی ۱۳۷۰ اصول تعاون در دایره الزامات اهداف اقتصادی قانون کم رنگ شده است و اهداف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نظام جمهوری اسلامی براصول تعاون که درهر قانون تعاونی باید وجود داشته باشد غلبه نموده است.
با این وجود قانون به اصول تعاون پایبند است. به این ترتیب که اگر چه در بعضی از موارد برای عضویت در تعاونی محدودیت قائل شده است و آزادی عضویت را از واجد شرایط سلب نموده است، ولی در ماده ۱۲ صریحاً اصل آزادی خروج از شرکت تعاونی اعلام و تذکر داده است که نمی توان منع خروج از شرکت تعاونی نمود. به همین ترتیب در تبصره ۴ ماده ۳۶ خدمات اعضاء هیأت مدیره در ازاء عضویت در هیأت مدیره شرکت های تعاونی بلاعوض است ولی هزینه اجرای مأموریت هایی که از طرف تعاونی در حدود بودجه مصوب مجمع عمومی به آنان ارجاع می شود قابل پرداخت است و مجمع می تواند مبلغی از سود خالص را به عنوان پاداش به آنان بپردازد.
در قانون شرکت های تعاونی ۱۳۵۰ که شرکت تعاونی با عنوان یکی از انواع شرکت های تجارتی تلقی می شده اصول تعاون نمایان تر دیده می شود. چنانکه دیدیم در تعریف شرکت تعاونی رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع چنین تصور می شود که در قانون جمهوری اسلامی ایران شخص حقوقی نمی تواند به عضویت شرکت تعاونی پذیرفته شود. ولی با ملاحظه این ماده این برداشت قابل انتقاد به نظر می رسد‌. زیرا معمولاً نماینده شخص حقوقی در شرکت ها به عنوان ناظر تعیین می شود.
در ماده ۳ قانون شرکت های تعاونی مقرر شده است که عضویت در شرکت تعاونی برای تمام اشخاصی که محل عملیات یا سکونت آنها در حوزه عمل شرکت باشد و به تمام یا قسمتی ازخدمات شرکت احتیاج داشته باشند آزاد است. شرط عضویت در شرکت تعاونی خرید و پرداخت تمام بهای لااقل یک سهم می باشد‌ هیچ گونه تبعیض یا محدودیتی برای عضویت در شرکت نباید وجود داشته باشد مگر به سبب عدم کفایت ظرفیت فنی تأسیسات و وسائل و امکانات شرکت مشروط بر اینکه در اساسنامه تصریح شده باشد. خروج هرعضو از شرکت اختیاری است و نمی توان آن را منع کرد و بهای سهم یا سهام او حداکثر به ارزش اسمی باید ظرف یک سال از تاریخ خروج عضو از شرکت نقداً پرداخت گردد. مجمع عمومی عالی ترین مرجع اتخاذ تصمیم و ابراز اراده جمعی برای اداره امور شرکت است که در آن تمام اعضاء حق دارند حضور به هم رسانند و رأی خود را درباره موضوع دستور جلسه مجمع بدهند. در مجمع عمومی هر عضو قطع نظر از تعداد سهام فقط دارای یک رأی است.

   



توسعه و ترقی صنعت و تجارت و تولید اجناس متحد الشکل و افزایش فروش کارخانجات و گسترش روابط بین المللی اهمیت زیادی به علامت تجاری داده و کلیه کشورها مجبور شدند برای حفظ و حمایت تولیدکنندگان و جلوگیری از فریب مصرف کنندگان قوانین و مقرراتی برای علائم تجاری وضع کنند و امروزه در کلیه کشورها مقرراتی برای ثبت و حمایت علائم تجاری و صنعتی وضع گردیده است.
در ایران برای اولین بار در سال 1304 قانونی برای ثبت و حمایت علائم تجاری و صنعتی تصویب گردید که بعداَ در سال 1310 مورد تجدیذ نظر قرار گرفت . علاوه بر قانون مزبور و آیین نامه اجرایی آن ، ماده 249 قانون مجازات عمومی نیز مواردی را برای حمایت علایم تجاری ثبت شده پیش بینی نموده است. آیین نامه ای نیز در سال 1328 برای ثبت اجباری علامت صنعتی برای بعضی از مواد دارویی و خوراکی و لوازم آرایش تصویب گردید. آیین نامه قانون ثبت علایم تجاری که بدواَ در سال 1310 به تصویب رسیده بود در سال 1337 مورد تجدید نظر قرار گرفت.
این قوانین ، علائم تجاری را که حق استعمال انحصاری آن به اشخاص معین داده شده مورد حمایت خود قرار داده و اشخاص دیگر را از تعدی و تخطی نسبت به آن منع می نماید و به جهت منافعی که برای جامعه در رواج علامات تجاری هست اشخاص متعددی را محکوم به جیران خسارت صاحب علامت می نماید و دامنه خسارت را به قدری وسیع قرار داده که شامل ضررهای وارده و حتی منافعی می داند که طرف از آن محروم شده است ( ماده 49 ) . در واقع قانون ، عدم النفع را در این مورد جزء خسارت قرار داده است. علاوه بر آن مقررات سختی برای تعقیب جزائی وضع گردیده است. قانون مجازات اسلامی ( تعزیرات ) مصوب مرداد 1362 برای متخلفین مجازاتی به شرح ذیل تعیین نموده است :
ماده 122- هر کس علامت تجاری ثبت شده در ایران را عالماَ جعل کند یا با علم به مجعول بودن استعمال نماید یا در روی اوراق و اعلانات یا روی محصولات قرار دهد یا با علم به مجعول بودن به معرض فروش گذاشته یا به فروش برساند یا به الحاق یا کسر یا تغییر قسمتی از خصوصیات آن تقلید کند به نحوی که موجب فریب مشتری شود، به مجازات شلاق تا 74 ضربه محکوم خواهد شد.
ماده 123- هر کس محصولی را که دارای علامت مجعول یا تقلیدی بوده یا دارای علامتی است که من غیر حق استعمال شده است از ایران صادر و یا به مملکت وارد کند، به حبس از سه ماه تا سه سال محکوم خواهند شد.
ماده 124- اشخاص ذیل به حبس تا شش ماه محکوم خواهند شد :
1. کسانی که علامت تجاری اجباری را در روی محصولی که اجباراَ باید دارای آن علامت باشد استعمال نکنند.
2. کسانی که عالماَ محصولی را به معرض فروش گذاشته یا بفروشند که دارای علامتی نباشد که برای آن محصول اجباری است.
ماده 249 اصلاحی قانون مجازات عمومی –  هر کس نسبت به علامت تجاری ثبت شده در ایران عالماَ مرتکب یکی از اعمال ذیل شود به حبس تادیبی از سه ماه الی سه سال و به جزای نقدی از صد الی هزار تومان و یا به یکی از این دو مجازات محکوم خواهد شد :
هر کس علامت تجاری غیر را جعل یا به علم به مجعول بودن آن استعمال نماید.
هر کس علامت تجاری غیر را بدون اجازه صاحب علامت استعمال کند اعم از اینکه در روی اوراق و اسناد و یا اعلانات و قبوض و امثال آن ها باشد یا در محصولات.
هر کس محصولی به معرض فروش گذاشته و یا به فروش برساند که در روی آن محصول علامت مجعول و یا علامتی باشد متعلق به غیر که صاحب علامت اجازه استعمال آن را نداده است.
هر کس علامت تجاری غیر را با الحاق خواه با کسر، خواه با تغییر دادن قسمتی از خصوصیات آن ، تقلید کند به نحوی که مشتری عادی یعنی کسی که اطلاعات مخصوص ندارد فریب بخورد و یا با علم به تقلیدی بودن آن علامت را استعمال کند.
طرح جزایی در ارتباط با نقض علامت تجاری همانند دعاوی حقوقی در دادگاه های تهران صورت می پذیرد و در مورد دعاوی جزایی چنانچه جرم در خارج از شهر تهران واقع یا کشف شود یا متهم در خارج از تهران دستگیر شود ، در این صورت تحقیقات اولیه در محل کشف یا دستگیری صورت می پذیرد.

   


ترتیب و تشکیل جلسات هیات مدیره

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


هیات مدیره شرکت سهامی :

به موجب ماده 107 لایحه قانون تجارت، شرکت های سهامی عام و خاص توسط هیات مدیره اداره می شوند. در حقیقت بازوی اداره شرکت ، هیات مدیره محسوب می شود و بازوی تصمیم گیری شرکت ، مجامع عمومی هستند. اختیارات هیات مدیره علاوه بر تکالیف و اختیارات قانونی، عام می باشد. هیات مدیره از جهت سلسله مراتب، تابع مجمع عمومی می باشد. سمت هیات مدیره مباشرتی است و اعضای هیات مدیره نمی توانند سمت خود را به دیگران تفویض کنند. هیات مدیره باید از بین سهامداران شرکت انتخاب شود. حداقل تعداد سهام لازم برای تصاحب سمت هیات مدیره، معادل حداقل تعداد تعیین شده سهام وثیقه طلق اساسنامه می باشد. در لایحه قانونی منظور از عبارت مدیران ، هیات مدیره می باشد نه مدیر عامل.

    ترتیب و تشکیل جلسات هیات مدیره

به موجب ماده 119 لایحه ، هیات مدیره در اولین جلسه خود یک رئیس و یک نایب رئیس انتخاب می کند. شخص حقوقی نمی تواند رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره باشد اما شخص حقیقی نماینده شخص حقوقی چون در حکم اعضای هیات مدیره است ، می تواند به عنوان رئیس یا نایب رئیس انتخاب شود. عزل رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره از سمت ریاست یا نایب رئیسی در صلاحیت هیات مدیره است. مدت ریاست یا نایب رئیسی اعضای هیات مدیره نباید از مدت عضویت آن ها در هیات مدیره بیشتر باشد. مثلاَ اگر از مدت عضویت شخص در هیات مدیره شش ماه باقی مانده است ، مدت ریاست وی نباید بیش از 6 ماه باشد.
نایب رئیس هیات مدیره فقط در صورتی می تواند انجام فعالیت کند که رئیس موقتاَ قادر به انجام سمت نباشد و اگر رئیس به صورت دائمی قادر به انجام فعالیت نباشد، باید رئیس جدیدی انتخاب شود.
از لحاظ ارزش و تاثیرگذاری، تفاوتی میان رای رئیس هیات مدیره و سایر اعضا وجود ندارد.
به موجب ماده 123 لایحه ، ترتیب دعوت و تشکیل جلسات هیات مدیره طبق اساسنامه می باشد نه قانون .
انتخاب و عزل مدیران :
– انتخاب اعضای هیات مدیره با مجمع عمومی عادی است.
– انتخاب رئیس و نایب رئیس هیات مدیره با هیات مدیره است.
– عزل اعضای هیات مدیره با مجمع عمومی است.
– عزل رئیس و نایب رئیس هیات مدیره از سمت ریاست با هیات مدیره است.

    جمع ریاست هیات مدیره و مدیر عامل

به موجب ماده 124 لایحه ، اصولاَ رئیس هیات مدیره نمی تواند هم زمان مدیر عامل همان شرکت باشد مگر با تصویب سه چهارم آرای حاضر در مجمع عمومی عادی. عزل مدیر عاملی که هم زمان رئیس هیات مدیره باشد با اکثریت مطلق آرای حاضر در جلسه رسمی مجمع عمومی عادی امکان پذیر است.

    نصاب تصمیم جلسات هیات مدیره

به موجب ماده 121 لایحه ، نصاب تصمیم جلسات اعضای هیات مدیره اکثریت آرای حاضرین ( اکثریت مطلق ) است. مثلاَ اگر 8 نفر در جلسه هیات مدیره حاضر باشند حداقل 5 نفر باید موافق باشند تا تصمیم موضوع رای تصویب شود. لازم به ذکر است که اساسنامه می تواند اکثریت بیشتری مانند دوسوم یا سه چهارم یا اتفاق آرا برای نصاب جلسات هیات مدیره در نظر بگیرد، اما امکان تعیین نصاب کم تر از اکثریت مطلق امکان پذیر نیست.
محدود کردن حق عزل رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره مطلقاَ باطل است.

    نصاب تشکیل جلسات هیات مدیره


به موجب ماده 121 لایحه ، برای تشکیل جلسات هیات مدیره حضور بیش از نصف اعضای ( اکثریت مطلق عددی ) هیات مدیره الزامی است. برای تشکیل جلسات هیات مدیره برخلاف جلسات مجامع عمومی، ملاک میزان سرمایه اعضای هیات مدیره نمی باشد و اعضا بدون توجه به میزان سرمایه حق حضور و رای دارند.
به عقیده دکتر اسکینی، اعضای هیات مدیره می توانند وکیل یا نماینده خود را در جلسات هیات مدیره اعزام کنند اما نماینده و وکیل در نصاب رسمیت جلسات محاسبه نمی شوند و حق رای نخواهند داشت.
نصاب قانونی هیات مدیره :
تصمیم 1- اساسنامه ( به شرط بالای اکثریت مطلق ) 2- اکثریت مطلق آرای حاضرین
جلسات : بیش از نصف اعضا

    وظایف رئیس هیات مدیره

به موجب ماده 121  لایحه ، وظایف رئیس هیات مدیره عبارتند از :
1. دعوت از هیات مدیره
2. اداره جبسات هیات مدیره
3. دعوت از مجامع عمومی ( عادی – فوق العاده )
با وجود آن که طبق قانون وظیفه دعوت از مجامع عمومی با رئیس هیات مدیره می باشد، قانونگذار در ماده 254 لایحه برای رئیس و اعضای هیات مدیره در صورت عدم دعوت از مجامع عمومی ضمانت اجرای جزایی پیش بینی نموده است. به عقیده دکتر پاسبان، ماده 254 لایحه در دو صورت قابل توجیه می باشد. اول اینکه اگر رئیس هیات مدیره مجمع را دعوت نکرد و پس از آن اعضای هیات مدیره نیز مجمع را دعوت نکنند، مشمول ماده 254 لایحه و ضمانت اجرای جزایی می شوند. حالت بعد از اینکه ماده 254 لایحه ، مرتبط با ماده 91 لایحه است و آن هم فقط در خصوص دعوت از مجمع عمومی عادی برای مصوبات مالی می باشد و ارتباطی با دعوت از مجمع عمومی فوق العاده ندارد.
در صورتی که رئیس هیات مدیره به وظایف خود منجر بر دعوت از هیات مدیره عمل ننماید یا اینکه عده ای از اعضای هیات مدیره برای تصمیم گیری لازم بدانند که هیات مدیره را تشکیل دهند، می توانند با در نظر گرفتن ماده 122 لایحه ، هیات مدیره را دعوت کنند. طبق این ماده ، عده ای از مدیران که اقلاَ یک سوم اعضای هیات مدیره را تشکیل می دهند ، می توانند هیات مدیره را با دو شرط ذیل دعوت نمایند :
1. از تشکیل آخرین جلسه هیات مدیره حداقل یک ماه گذشته باشد.
2.  با ذکر دستور جلسه هیات مدیره
دعوت از هیات مدیره توسط برخی از اعضا به دلیل جلوگیری رئیس هیات مدیره در سوء استفاده از موقعیت خود می باشد.

    صورت جلسه اعضای هیات مدیره

به موجب ماده 123 لایحه ، محتویات صورتجلسه هیات مدیره عبارتند از :
1. ذکر نام مدیران حاضر و غایب
2. خلاصه ای از مذاکرات و تصمیمات متخذه با ذکر تاریخ
3. ذکر نظر مدیران مخالف با تمام یا بعضی از تصمیمات هیات مدیره
صورتجلسه باید امضای اکثریت مدیران حاضر( نه تمامی مدیران یا اکثریت مدیران حاضر و غایب ) برسد. در این صورت مدیران غایب نسبت به تصمیمات جلسه ای که غایب بوده اند، مسئولیت ندارند. 

   


قانون تجارت ایران در ماده 20، شرکت های تجاری را بر 7 قسم و به شرح ذیل احصاء نموده است :
1.شرکت های سهامی ( به موجب ماده 4 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 24/12/1347 شرکت سهامی به دو نوع شرکت سهامی عام و خاص تقسیم می شود.)

2.شرکت تضامنی
3.شرکت با مسئولیت محدود
4.شرکت مختلط غیر سهامی
5.شرکت مختلط سهامی
6.شرکت نسبی
7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
در این مقاله ، به بررسی شباهت ها و تفاوت های میان انواع مختلف شرکت ها می پردازیم.

    حداقل تعداد شرکا :

– با مسئویت محدود : 2
– تضامنی : 2
– مختلط غیرسهامی : 2
– مختلط سهامی : 4
– تعاونی : 7
– سهامی عام : 5
– سهامی خاص : 3
نکته 1 : حداقل و حداکثر تعداد عضو در تعاونی ها به نسبت سرمایه و فرصت اشتغال و نوع فعالیت و رعایت اصل عدم تمرکز و تداول ثروت به وسیله آیین نامه ای تعیین می شود که به تصویب وزارت تعاون می رسد ولی در هر صورت تعداد اعضا نباید کمتر از 7 نفر باشد.
نکته 2 : در هیچ کدام از شرکت ها حداکثر تعداد اعضا معین نشده است.

    زمان ایجاد شخصیت حقوقی :

– تضامنی، نسبی ، با مسئولیت محدود و مختلط غیرسهامی : تادیه تمام سرمایه نقدی و تقویم و تسلیم سهم الشرکه غیرنقدی
– مختلط سهامی : تعهد تمام سرمایه و پرداخت حداقل یک سوم
– تعاونی : ثبت شرکت
– سهامی عام و خاص : قبول کتبی سمت توسط مدیران و بازرسان

    موضوع فعالیت شرکت ها :

– تضامنی : فعالیت تجاری
– نسبی : فعالیت تجاری
– با مسئولیت محدود : فعالیت تجاری
– مختلط غیرسهامی : فعالیت تجاری
– مختلط سهامی : فعالیت تجاری
– تعاونی : چنانچه موضوع فعالیت تجاری باشد ، تجاری و چنانچه موضوع فعالیت تجاری نباشد ، غیرتجاری
– سهامی عام و خاص : فعالیت تجاری یا غیرتجاری

    نوع سرمایه :

– تضامنی : سهم الشرکه
– نسبی : سهم الشرکه
– با مسئولیت محدود : سهم الشرکه
– مختلط غیرسهامی : سهم الشرکه
– مختلط سهامی : شرکای سهامی سهام و شرکای ضامن ، سهم الشرکه
– تعاونی : سهام
– سهامی عام و خاص : سهام

    مسئولیت مالی اعضا

– تضامنی : نامحدود
– نسبی : نامحدود و به نسبت سرمایه
– مختلط غیرسهامی : شریک ضامن نامحدود
– مختلط سهامی : شریک ضامن نامحدود و شرکای سهامی : تا میزان سرمایه
– تعاونی : محدود به میزان سهم مگر شرط خلاف در قرارداد
– سهامی عام و خاص : تا میزان سرمایه ( محدود به مبلغ اسمی سهم )

    تعداد مدیران :

– تضامنی : حداقل 1 ( از بین شرکا یا خارج )
– نسبی : حداقل 1 ( از بین شرکا یا خارج )
– با مسئولیت محدود : حداقل 1 ( در بین شرکا یا خارج )
– مختلط سهامی و غیرسهامی : حداقل 1 ( از بین شرکای ضامن )
– تعاونی : حداقل 3
– سهامی عام : حداقل 5 ( از بین سهامداران )
– سهامی خاص : حداقل 3 ( از بین سهامداران )
نکته 1 : حداکثر تعداد مدیران در قانون معین نشده است به جز شرکت تعاونی که حداکثر تعداد 7 نفر می باشد و در ازای اضافه شدن هر 400 نفر یک عضو باید به هیات مدیره اضافه شود اما در هر صورت باید بیشتر از 15 نفر باشد.
نکته 2 : مدیر عامل در سهامی عام و خاص حداقل یک نفر است و می تواند بیشتر از یک نفر نیز باشد و می تواند هم سهامدار باشد هم غیرسهامدار.

    اختیارات مدیران

– تضامنی، نسبی ، مختلط غیرسهامی و مختلط سهامی : اصل بر عدم اختیار مدیران است و اگر از حدود اختیارات تجاوز کنند معامله غیرنافذ می باشد.
– با مسئولیت محدود : اصل بر اختیار مدیران (  محدود کردن اختیار بر اساس اساسنامه ، در مقابل اشخاص ثالث معتبر و بر اساس غیراساسنامه، در مقابل اشخاص ثالث فاقد اعتبار است ).
– سهامی عام و خاص : اصل بر اختیار مدیران است. لازم به ذکر است محدود کردن اختیار، در مقابل اشخاص ثالث فاقد اعتبار است.
– مدیر تصفیه شرکت سهامی : اختیار عام ( محدود کردن اختیار ، مطلقاَ باطل و بلااثر است ).

    مرجع نظارت

– تضامنی : پیش بینی نشده
– نسبی : پیش بینی نشده
– مختلط غیرسهامی : پیش بینی نشده
– با مسئولیت محدود : تعداد شرکا بالای 12 وجود هیات نظار الزامی است.
– مختلط سهامی : الزام وجود هیات نظار
– تعاونی : الزام وجود بازرس
– سهامی عام و خاص : الزام وجود بازرس

    مدیر تصفیه

– تضامنی، نسبی ، مختلط سهامی و مختلط غیرسهامی : مدیر یا مدیران شرکت مگر انتخاب شرکای ضامن
– تعاونی و با مسئولیت محدود : مدیران شرکت مگر اساسنامه یا اکثریت مجمع عمومی
– سهامی عام و خاص : مدیران شرکت مگر پیش بینی اساسنامه یا مجمع عمومی فوق العاده یا دادگاه 

   


شرکت های تجاری بنا برتصریح ماده 20 قانون تجارت بر هفت قسم به قرار ذیل می باشند .
1. شرکت سهامی
2. شرکت با مسئولیت محدود
3. شرکت تضامنی
4. شرکت مختلط غیرسهامی
5. شرکت مختلط سهامی
6. شرکت نسبی
7. شرکت تعاونی تولید و مصرف
حقوق دانان انواع شرکت ها را از جهات مختلف دسته بندی کرده اند. در واقع، صاحب نظران و حقوقدانان با ارائه تقسیم بندی های مختلف این امکان را برای علاقه مندان به تشکیل شرکت فراهم نموده اند تا اقسام و انواع شرکت های تجاری را متناسب با خواست و نیاز خود در اختیار داشته باشد. یکی از این نیازمندی ها این است که علاقه مندان باید بدانند میزان مسئولیت هر یک از مدیران و شرکاء به تناسب نوع شرکت ثبت شده در چه وضعیتی قرار دارد. آیا مسئولیت مدیران در یک شرکت تضامنی یا نسبی که سرمایه چند شریک که خود دخالت در مدیریت شرکت دارند تفاوتی ندارد ؟ پاسخ سوال روشن است مدیر در شرکت سهامی عام به نمایندگی از سهامداران امین تلقی می گردد. زیرا سهامداران به اعتماد و اعتقاد به مدیریت او در امور مدیریتی دخالت ندارند در حالی که شرکت تضامنی شرکاء خود دخیل در تصمیم گیری بوده اند و گاه به تناسب دخالت یکی از شرکاء از مسئولیت دیگری کاسته می شود. بنابراین حقوقدانان برای تسهیل در تصمیم گیری در ثبت نوع شرکت های تجاری شرکت ها را بر اساس کمیت و کیفیت مسئولیت به چهار نوع تقسیم نموده اند که عبارتند از :

    شرکت های سرمایه ای

در این شرکت ها مسئولیت شرکاء محدود به میزان سرمایه یا درصد سهام سرمایه هر یک از شرکاء است یا به عبارتی شرکت هایی هستند که در آن فقط سرمایه دخالت دارد. در این شرکت فقط سرمایه مورد توجه است نه شخص سرمایه گذار زیرا مسئولیت هر یک از سهامداران در مقابل اشخاص ثالث به حصه خود که سهم نامیده می شود محدود می گردد و از مشخصات بارز این شرکت ها قابل انتقال بودن سهام است و با فوت سهام دار اوراق سهام به وراث وی منتقل می گردد در حالی که به حیات شرکت خدشه ای وارد نمی شود.

    شرکت های شخص

در این نوع شرکت ها مسئولیت شرکاء نامحدود است و تعهدات شرکت تسری به همه دارایی شرکاء می نماید. در چنین شرکت هایی اعتبار اشخاص به ضمانت شرکاء نقش اساسی در آن دارد. در این نوع شرکت ها شخصیت و روابط شرکاء با یکدیگر اهمیت مخصوص دارد و مسئولیت هر یک از شرکاء ضامن در مقابل اشخاص ثالث، نامحدود و تضامنی است و شخص ثالث می تواند برای وصول طلب خود به فرد فرد شرکاء مراجعه نماید و شریک ضامن ملزم به تادیه طلب شرکت می باشد. اصولاَ در شرکت های شخصی سهم الشرکه در حال حیات یا پس از فوت انتقال نیست مگر با رضایت سایر شرکاء.

    شرکت های مختلط

در اینگونه شرکت ها مسئولیت بعضی از شرکاء محدود به سرمایه آن ها و مسئولیت عده دیگر نامحدود است که شرکاء  دسته اول را شرکای عادی و شرکاء دسته دوم را شرکاء ضامن گویند. این شرکت در واقع از اختلاط شرکت های سرمایه ای و شخصی به وجود می آیند و فلسه وجود آن به قانون 1303 قانون تجارت بازمی گردد زیرا در قانون مذکور سه شرکت تضامنی پیش بینی شده بود یعنی اول شرکت سهامی ( سرمایه ) ، دوم شرکت ضامنی ( شخصی) و سوم ترکیبی از هر دو ( مختلط).

    شرکت های کمیتی

در شرکت های کمیتی که با هدف رفاه اعضا تشکیل می شود تعداد شرکاء زیاد بوده و شرکاء هیچ مسئولیتی ندارد. مانند شرکت های تعاونی فراگیر ملی که نوعی تعاونی متعارف یا سهامی عام است که برای فقرزدایی از سه دهک پایین درآمدی تشکیل می شود تا جایی که هفتاد درصد اعضاء آن باید از سه دهک پایین درآمدی باشد و یا شرکت تعاونی مسکن که به جهت تهیه زمین و احداث ساختمان و واگذاری آپارتمان نقداَ یا به صورت اقساط به اعضاء آن به جهت رفع نیاز مسکن در راستای تحقق اهداف قانون اساسی تشکیل می شود و هدف از آن انجام معاملات تجاری به معنای خاص خود نمی باشد و یا شرکت تعاونی مصرف که هدف از آن تامین نیازمندی های اعضاء و خانواده های آنان و ارائه برخی خدمات است.
در صورت مواجه شدن با هرگونه سوالی با ما تماس حاصل فرمایید.
پاسخگوی سوالات شما هستیم.

مدارک لازم جهت تاسیس شرکت
جهت انجام هرگونه فعالیت تجاری و غیرتجاری سازماندهی شده می توان از طریق ثبت یک شرکت و یا موسسه اقدام نمود. ثبت شرکت  نخستین گام برای کسب وجهه حقوقی شرکت است که متضمن مراحلی است.

    مدارک مورد نیاز جهت تاسیس و ثبت شرکت به قرار ذیل است :

1. کپی کارت ملی و شناسنامه و کارت پایان خدمت باید در دفاتر اسناد رسمی اصل شوند. ( هیات مدیره ، سهامداران ، بازرسین )
2. سمت اعضاء ( مدیر عامل ، رئیس هیات مدیره و نایب رییس و بازرسین )
3. تعداد سهام شرکت و اعضا ( حداقل ا سهم اعضای هیات مدیره )
4. اسامی اشخاصی که حق امضا دارند.
5.  تعیین مدیران شرکت و سمت آن ها ( مدیر عامل ، رییس هیات مدیره ، نایب رییس هیات مدیره )
6.  میزان سرمایه شرکت
7.  موضوع فعالیت شرکت
8. تعیین سهامداران و میزان سهام آن ها
9.  اسامی اشخاصی که حق امضا دارند.
10. تعیین بازرسین شرکت ( مخصوص شرکت های سهامی خاص)
11. گواهی عدم سوء پیشینه مدیر عامل و اعضای هیات مدیره،
12. گواهی عدم سوء پیشینه بازرس اصلی و علی البدل ( در شرکت های سهامی خاص)
13. آدرس و کد پستی شرکت
14.  آدرس و کد پستی تمام اعضا بعلاوه شماره همراه

    نکته

– اعضای هیات مدیره و مدیر عامل نباید هیچ گونه شغل دولتی داشته باشند .
– مدیر عامل نباید مدیر عامل شرکت دیگری باشد .
– در شرکت سهامی خاص، دو بازرس اصل و علی البدل باید وجود داشته باشد.
بازرسان مجاز باید دارای شرایط حسن شهرت و عدم محکومیت کیفری موثر ؛ حداقل مدرک تحصیلی لیسانس در یکی از رشته های متناسب با وظایف محوله ، حداقل 5 سال سابقه کار مفید ؛ عدم اشتغال به نمایندگی در مجلس شورای اسلامی باشند و هیچ گونه نسبت فامیلی اعم از نسبی یا سببی با مدیران و مدیر عامل نداشته باشند.

   


ثبت شرکت در اصطلاح تجاری قراردادی است که بین افراد حقیقی و حقوقی منعقد می شود که باید بر اساس چارچوب آن قرارداد عمل کرد.


زمانی یک شرکت تجاری به رسمیت شناخته می شود که از نظر قانونی در اداره کل ثبت شرکت ها و موسسات غیرتجاری به ثبت رسیده باشد. شخصی که می خواهد آغاز به ثبت کند، طبیعتاَ با سوالات بسیاری در این زمینه رو به رو خواهد شد. از جمله اینکه :
- در قانون ایران، چه افرادی می توانند نسبت به ثبت شرکت اقدام کنند ؟
- مزایای ثبت شرکت تجاری نسبت به فعالیت تجاری انفرادی چیست ؟
- پرکاربردترین شرکت های قابل ثبت کدام است ؟
- حداقل اعضاء و حداقل سرمایه شرکت تجاری به چه صورت است ؟
- آیا مدرک تحصیلی در ثبت شرکت تاثیر دارد ؟
- بزرگ ترین اشتباهاتی که افراد در زمان ثبت انجام می دهند کدام موارد است ؟
پاسخ به این پرسش های مقدماتی طی این مقاله داده خواهد شد. بدیهی است زمانی که تصمیم می گیرید شرکتی را ثبت و راه اندازی نمایید، بهتر است از مشاورین متخصص این رشته بهره گیرید تا با مشاوره با آن ها درگیر مسائلی از قبیل مالیات یا دعاوی حقوقی آتی و ... نگردید. شایان ذکر است، شما عزیزان می توانید کلیه سوالات ثبتی خود را با ما در ثبت شرکت کیا در میان بگذارید. مشاورین مجرب ما ، شما را تا رسیدن به اهدافتان یاری خواهند داد.

    در قانون ایران، چه افرادی می توانند نسبت به ثبت شرکت اقدام کنند ؟


در قانون ایران، تمام اشخاص حقیقی و حقوقی شامل ایرانی و خارجی می توانند نسبت به ثبت شرکت اقدام نمایند. همچنین چند شرکت ( شخصیت حقوقی) نیز می توانند با هم و بدون وجود اشخاص حقیقی شرکتی مستقل ثبت کنند.

    مزایای ثبت شرکت تجاری نسبت به فعالیت تجاری انفرادی چیست ؟

شرکت تجاری دارای فوایدی از قرار ذیل نسبت به فعالیت تجاری انفرادی می باشد :
1- فعالیت در قالب شرکت موجب کسب اعتبار و شهرت تجاری می گردد.
2- فعالیت در قالب شرکت موجب تجمیع سرمایه ها و دانش های فنی و ایجاد یک سرمایه عمده و دانش فنی قابل توجه می گردد.
3- فعالیت در قالب شرکت تجاری موجب کسب سود بیشتر و توزیع زیان ها بین چند شریک و کم کردن بار خطرات سرمایه گذاری ( ریسک ) می گردد.
4- در برخی از قالب های شرکت های تجاری، مانند شرکت ای سهامی یا با مسئولیت محدود، شرکاء نسبت به تمام دیون شرکت مسئولیت ندارند، بلکه مسئولیت محدود به میزان سهم الشرکه یا سهام آن ها است. این امر موجب امنیت خاطر سرمایه گذاران می گردد.
5- برخی از قالب های شرکت بنابر قانون و بنا به دلایلی خاص مورد حمایت دولت قرار می گیرند و تسهیلات در اختیار آن ها قرار داده می شود. مانند شرکت تعاونی.
6- در برخی از قالب های شرکت تجاری، مانند شرکت های سهامی و تعاونی، شرکاء ممکن است دائماَ کمتر یا بیشتر شوند یا به طور ارادی تغییر کنند ، اما در تمام این حالات شخصیت حقوقی شرکت ثابت و پابرجاست. از همین رو قالب های شرکت های تجاری از عمری طولانی برخوردارند.

    پرکاربردترین شرکت های قابل ثبت کدام است ؟

شرکت تجاری به تناسب نیازهای متنوع دنیای تجارت، انواع گوناگونی یافته است که البته دارا بودن شخصیت حقوقی، وجه مشترک همه آنهاست. انواع این شرکت ها طبق قانون عبارتند از :
- شرکت سهامی عام ،
- شرکت سهامی خاص،
- شرکت بامسئولیت محدود ،
- شرکت تضامنی ،
- شرکت نسبی ،
- شرکت مختلط سهامی ،
- شرکت مختلط غیرسهامی ،
- شرکت تعاونی.
از پرکاربردترین قالب های ثبتی، شرکت های بامسئولیت محدود و سهامی خاص هستند . شرکت های بامسئولیت محدود با حداقل 2 نفر بالای 18 سال به ثبت می رسند و شرکت های سهامی خاص با حداقل 3 نفر سهامدار و 2 نفر بازرس قالب ثبت هستند.

    حداقل اعضاء و حداقل سرمایه شرکت تجاری به چه صورت است ؟

یک شرکت وقتی ثبت می شود که حداقل پای 2 نفر شریک و مبلغ 1.000.000 ریال در میان باشد. لازم به ذکر است، برخلاف آنچه در حقوق بعضی کشورها، نظیر فرانسه وجود دارد، در حقوق ایران شرکت تک شریک وجود ندارد.

    آیا مدرک تحصیلی در ثبت شرکت تاثیر دارد ؟

در قرارداد شرکت مثل همه عقود و قراردادها باید شرایط عمومی صحت عقود رعایت شود که عبارتند از : قصد و رضا ، اهلیت ، معین بودن موضوع ، قانونی بودن جهت و هدف
علاوه بر شرایط عمومی فوق، رعایت شرایط اختصاصی شرکت ( وجود شرکا ، همکاری شرکا ، سرمایه گذاری ، اشتغال به معاملات تجاری ، تقسیم سود و زیان ) نیز الزامی است.
لذا ، اصولاَ مدرک تحصیلی در ثبت شرکت تاثیرگذار نمی باشد مگر فعالیت در موضوعاتی که منوط به ارائه مدرک تحصیلی باشد به عنوان مثال استفاده از عنوان " مهندسی " در نام شرکت مستلزم ارائه مدرک مهندسی می باشد.

    بزرگ ترین اشتباهاتی که افراد در زمان ثبت انجام می دهند کدام موارد است ؟

بزرگ ترین مواردی که معمولاَ در ثبت شرکت باید آن ها را در نظر گرفت عبارت است از :
1- با اشخاصی که اطلاعات کاملی در خصوص آن ها ندارید شریک نشوید .
2- اطلاعات خود را در زمینه ثبت شرکت و قوانین مرتبط با آن نکمیل نمایید بدون اطلاعات اقدام نکنید.
3- در صورت بی اطلاع بودن در خصوص روند اداری و ثبت یک شرکت بدون داشتن وکیل اقدام نکنید .
4- بدون اطلاعات برای شرکت خود سرمایه انتخاب ننمایید.
5- بدون داشتن هدف شرکت ثبت نکنید .
چند نکته :
- اعضای هیات مدیره و مدیر عامل نباید هیچ گونه شغل دولتی نداشته باشند .
- مدیر عامل نباید مدیر عامل شرکت دیگری باشد .
- محجورین و ورشکستگان و مرتکبین به جنایت، سرقت ، خیانت در امانت ، کلاهبرداری ، اختلاس، تدلیس که به موجب حکم قطعی دادگاه محکوم شده باشند نمی توانند به مدیریت شرکت انتخاب شوند.

   


سایتهای برتر

یکشنبه 10 تیر 1397 نویسنده: درسا م |





adakit.ir

almasshoping.ir     aliabad-samacollege.ir    persianissimo.ir       rashtcemetery.ir    kafetakhfif.ir          axnew.ir

iranmicronet.ir    astaraonline.ir    atenas.ir    ghorvehtvto.ir     concrete-day.ir


greencard-pro.ir   varshahid.ir   fllowers313.ir         polyethylenes.ir     boran-barzan.ir        chemaztapeh.ir

*************************************************************************

mersada.ir


****************************************************************

***********************************************************************


      

*********************************************************************

*************************************************************************
***********************************************************************

 asrejavanan.ir  buyshimmer.ir femalehours.ir arbbatarh.ir buy-best.ir

 ******************************************************************

bahalbaxx.ir  iranwebbase.ir pnn24.ir rao-co.ir   sisx.ir

*******************************************************************

adote.ir asnafkaraj.ir b8b.ir gorganblog.ir buyslim-patch.ir downloadmovies.ir e-fakhteh-a.ir
 
**********************************************************************
 Ansar83.ir  lovelykids.ir  mazinet.ir   galaxy-kids.ir  gilanjobs.ir   b-gharargah.ir
Bia2prozhe.ir  newsresan.ir     Yeganehcloob.ir  zibar.ir  Castledl.ir ddfsb.ir  Deckcha.ir

 
 
 


   


ثبت شرکت های خدماتی

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |

هر فردی که می‌خواهد شرکتی تاسیس کند و شروع به کار کند سوالاتی در ذهنش مطرح می‌شود که رقابت در این کار چگونه است؟ سرمایه اولیه چقدر مورد نیاز است؟ بازدهی خوبی دارد یا نه ؟
در تاسیس و راه اندازی شرکت خدماتی لازم به سرمایه گذاری زیادی نیست اگر شما هم سرمایه کمی دارید تاسیس شرکت خدماتی یک گزینه بسیار عالی برای شماست. شرکت خدماتی از جمله شرکت هایی است که برای راه اندازی آن نیاز به تحصیلات عالی ندارد و شرایط خاصی هم لازم ندارد و بازدهی آن زود است. شرکت های خدماتی با هدف ارائه‌ی خدمات تشکیل می شوند. شما می‌توانید شرکت خدماتی و یا شرکت خدماتی سهامی خاص را به ثبت برسانید.

تعریفی از شرکت خدماتی


شرکتهای خدماتی،نظافتی متشکل از ادارات و شرکت‌های هستند که برای انجام امور نظافت منازل تشکیل شده اند. این شرکت ها با داشتن پرسنل ماهر و سریع در امر نظافت، می‌توانند به بهداشت سازمان ها و منازل کمک به سزایی کند.
مراحل ثبت شرکت های ‎خدماتی‎

۱-تکمیل فرم صورتجلسه موسسین و امضا توسط شرکا
۲-تکمیل فرم درخواست ثبت شرکت و امضا توسط شرکا
۳-تهیه، تنظیم و امضای تمامی صفحات اساسنامه توسط شرکا
۴-باید چند نام برای شرکت انتخاب شود و این نام‎ها همراه با مدارک به اداره ثبت شرکت ها تحویل داده شود. این نام ها باید با فرهنگ انقلاب اسلامی مطابقت داشته باشد. همچنین نام های پیشنهادی نباید سابقه ثبت داشته باشند و از نام های خارجی نیز نباشند. مسئول مربوطه پس از بررسی، گواهی لازم را با انتخاب یکی از اسامی صادر می‎کند.
۵-پس از ارجاع متقاضی به قسمت ممیزی، بررسی‎های اولیه صورت می‎گیرد و با توجه به موضوع شرکت در صورتی که نیاز به اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح داشته باشد، در صورت لزوم به مرجع مربوطه جهت اخذ مجوز معرفی میگردد.
۶-پس از اخذ مدارک فوق الذکر، ممیز ثبت شرکتها با شرط عدم وجود نقص مدارک، متقاضی را به منظور پرداختی هزینه‎های ثبت به حسابداری راهنمایی می‎کند. مسئول حسابداری با توجه به سرمایه موسسه و تعیین مبلغ حق الثبت متقاضی را به منظور پرداخت حق الثبت به بانک ملی ایران هدایت می‎نماید.
۷-متقاضی پس از پرداخت هزینه‎های حق الثبت، رسید بانکی را به قسمت حسابداری ارائه می‎دهد که ممیز مربوطه نیز دستور ثبت را صادر می‎نماید.
۸-کارشناس تاسیس، مدارک متقاضی را با توجه به نوع آن مورد بررسی‎ قرار می‏دهد تا موارد منع قانونی نداشته باشد. علاوه بر این وی تمامی محتویات پرونده را نیز در داخل سیستم چک‎ می‎‎‎نماید تا در فعالیت شرکت و محتویات اشتباهات تایپی وجود نداشته باشد و در صورت مشاهده، ایرادات به متقاضی اعلام‎ می‎‎‎شود تا در اسرع وقت آنها را رفع نماید.
۹-پس از تایید و امضای رئیس اداره ثبت، مدارک از طریق سیستم برای کارشناسی ارسال می گردد که وی نیز یک نسخه از مدارک را با مهر اداره برای درج در آگهی شرکت در روزنامه کثیر الانتشار، به متقاضی تحویل و نسخه دیگر مدارک را در پرونده متقاضی قرار می دهد.
۱۰-و در آخر آگهی تاسیس در دبیرخانه مهر و شماره‎ می‎‎‎شود که پس از طی شدن این مراحل، شرکت ثبت شده به شمار می آید.
شرایط ثبت شرکت خدماتی سهامی خاص:

– شما نیازمند ۵ نفر، ۳ نفر عضو هیئت مدیره و ۲نفر بازرس.
– میزان سرمایه یک میلیون ریال برای ثبت شرکت لازم است.
– حداقل ۳۵ درصد سرمایه به صورت نقدی واریز می شود.
– فرایند ثبت شرکت خدماتی به طور کامل ۳۰ روز کاری به طول می انجامد
مدارک لازم جهت ثبت شرکت خدماتی سهامی خاص :

-کپی مدارک شناسایی (کارت ملی و شناسنامه)
-ارائه گواهی عدم سوء پیشینه
-امضای اقرار نامه
-اخذ مجوزهای لازم از ارگان های مربوطه اگر موضوع فعالیت شرکت نیازمند مجوز باشد.
شرایط ثبت شرکت خدماتی مسئولیت محدود:
-حداقل دو نفر شریک بالای ۱۸سال
-حداقل سرمایه ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ریال برای ثبت شرکت خدماتی
-تعهد با پرداخت کل سرمایه
مدارک لازم جهت ثبت شرکت خدماتی با مسئولیت محدود

-کپی کارت ملی و شناسنامه
-ارائه گواهی عدم سوء پیشینه
-چنانچه موضوع فعالیت شرکت نیازمند مجوز باشد اخذ مجوزهای لازم از ارگانهای مربوطه.
-انجام کلیه امور اداری ثبت شرکت خدماتی با مسئولیت محدود
-ارائه مدارک شناسایی کلیه اعضاء هیئت مدیره (کارت ملی و شناسنامه)
-گواهی عدم سوء پیشینه
-امضای اقرارنامه
-اخذ مجوز از ارگان های ذی صلاح
-تعیین و اعلام به کارشناس
-تعیین نام شرکت
-طراحی موضوع با توجه به فعالیتتان
-انتخاب سرمایه اولیه شرکت
-انتخاب اعضاء هیئت مدیره و تعیین سمت و میزان سهام موسسین شرکت‌ها
-ثبت نام اولیه در سایت ثبت شرکت‌ها
چه قدم های برای تاسیس شرکت خدماتی باید بردارید

۱-ثبت شرکت خدماتی
۲-اجاره محل کار
۳-شهری که در آن شرکت خدماتی می زنید باید کلان شهر باشد.
۴-بازار هدف در نظافت منزل و راه پله و … خانواده های متوسط ومرفه جامعه است.
۵-چه منطقه ای از شهر باید فعالیت کنید.
۶-در منطقه فعالیت تان شرکت خدماتی وجود دارد.
خدمات به چند دسته تقسیم می شوند که عبارتند از:
۱-حمل و نقل
۲-امور آشپزخانه و رستوران
۳-چاپ وتکثیر
۴-امور بهره برداری از تاسیسات
۵-نگهداری و خدمات فضای سبز
۶-خدمات عمومی نظیر امور آبدارخانه
۷-تعمیر و نگهداری ساختمان و ماشین آلات
مراحل اخذ گواهی تعیین صلاحیت برای شرکتهای خدماتی

۱-کاربران و متقاضیان باید برای گرفتن تاییدیه صلاحیت شرکت‌های خدماتی به انجمن‌های صنفی کارفرمایان شرکت های خدماتی پشتیبانی ، فنی و مهندسی در استانی که شرکت ثبت شده است ، مراجعه نمایند
۲-شرکت‌های فرا گیرشده از این بخشنامه باید دارای دفاتر قانونی مورد تایید وزارت امور اقتصادی و دارایی بوده و ارائه مفاصاحساب مالیاتی و مفاصاحساب تامین اجتماعی و ارائه جواز کسب الزامی است
۳-وظیفه‌ی انجمن های صنفی شرکت های خدماتی، پشتیبانی و فنی مهندسی گرفتن مدارک کارفرمایان شرکت های خدماتی و تشکیل پرونده می باشند
۴-انجمن های صنفی وظیفه دارند پس از گرفتن مدارک و تایید صحت و سقم آن نسبت به برگزاری کلاس های آموزشی و ارسال مدارک به ادارات کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان برای صدور گواهینامه اقدام نمایند.

   


کدینگ حسابداری چیست؟

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |

یکی از موضوعاتی که حسابدار ها در تنظیم رویداد ها و تراکنش های مالی در شرکت ها مد نظر قرار می دهند کدینگ حسابداری است.  کدینگ نوعی دسته بندی عمومی حساب ها در حسابداری می باشد که معمولا این نوع دسته بندی از نوع درختی است. این دسته بندی درختی دارای لایه ها و کد هایی به عنوان سرشاخه  و زیر شاخه می باشد که در اصطلاح حسابداری به این نوع دسته بندی و شاخه گذاری ها کدینگ حسابداری گفته می شود.

لایه ها در اصل سطوح دسته بندی حسابدار برای صورت های مالی هستند که باعث طبقه بندی تراکنش های مالی می شوند . در کدینگ حسابداری نوع شرکت و حجم معاملات شرکت  در کدینگ حسابداری شرکت ها نقش تعیین کننده ای دارند. از کدینگ حسابداری عمدتا برای ارائه گزارشات مالی و تنظیم صورت های مالی و تراز مالی و دفتر مالی به کار می روند.

بنا بر  تعاریف بالا در هر دوره حسابداری ، حسابداران ممکن است یک کدینگ حسابداری جدید برای حساب های شرکت تعریف کنند. دقت داشته باشید که در کدینگ حسابداری چنانچه یک کد در لایه های زیرتر درج شود باید در لایه های بالاتر هم تعریف شده باشد و یا متصل شده باشد

لایه های کدینگ حسابداری در شرکت ها


معمولا برای کدینگ حسابداری 4 لایه تعریف می شود. این 4 لایه را برای اطلاع بیشتر توضیح خواهیم داد:

    لایه اول یا گروه حساب های شرکت : این لایه را گروه های ترازنامه و سر فصل های اصلی سود و زیان تشکیل می دهند. بنا بر این می توان تمامی بدهی های جاری و غیر جاری، درآمد ها و هزینه ها، سرمایه گذاران و حقوق مرتبط با آنها و ذی نفعان دیگر را در این لایه تعریف کرد. این لایه معمولا شامل اعداد یک یا دو رقمی است.
    لایه دوم یا لایه حساب های کل : در این لایه معمولا صورت های حساب های مالی تعریف می شود. معمولا نیازها و فعالیت های شرکت از عوامل اصلی این لایه هستند و گروه حساب های شرکت را  به ارقام کوچک تر تقسیم می کند که به حساب کل هم شناخته می شوند. در این لایه از ارقام 2 یا 3 رقمی استفاده می شود. البته برخی نیز اعداد یک رقمی در نظر می گیرند.
    لایه سوم مرتبط با حساب های معین شرکت است:  در این لایه تمامی حساب های کل به حساب های ریزتری تقسیم می شوند که در اصطلاح حسابداری به حساب معین معروف هستند. در این لایه کد ها 2 رقمی تعریف می شوند.
    لایه چهارم مرتبط با حساب های تفضیلی شرکت است. حساب های تفضیلی حساب های ریز شده معین هستند که در اصطلاح به حساب تفضیلی در حسابداری شناخته می شوند و در طبقه بندی شرایط راحت تری را ایجاد می کنند و شناسایی حساب را تسهیل می دهند. بهترین حالت برای تعریف کد های این لایه استفاده از حساب های یونیک و منحصر به فرد است. این کار باعث می شود همه اشخاص حقیقی و حقوقی دارای یک حساب منحصر به فرد و یک کد شناخته شده باشند.

البته گاها برای تعریف کدینگ از شرایط متفاوتی در حسابداری استفاده می شود. کدینگ حسابداری می تواند هر گونه عدد و یا حروفی را شامل باشد. برای این منظور اصولا سه نوع کدینگ دیده می شود :

    کدینگ بر اساس حروف که مرتبط به حروف اول حساب هستند
    کدینگ سریالی با استفاده از اعداد دنباله هم برای حساب ها
    استفاده از کد دهی و یا سیستم کدینگ توده ای که مرتبط به یک دوره حسابداری می باشد.

معمولا برای استفاده از سیستم کدینگ حسابداری این روز ها از نرم افزار های مخصوص حسابداری استفاده می کنند ولی در هر صورت استفاده از ابزار های کامپیوتری مانند نرم افزار های اکسل هم می تواند توسط حسابداران حرفه ای مورد استفاده باشد. در برخی از سیستم های سنتی هنوز هم روش دستی و کاغذی معمول است و در همه این شرایط نحوه کد دهی و کدینگ حسابداری به عنوان یک تخصص خاص در دست حسابداران و با توجه به دستورالعمل ها و روش های حسابداری شرکت تعریف می شود.

   


طرز کار هیئت مدیره شرکت سهامی

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |

شرکت سهامی توسط یک هیئت مدیره اداره می شود که تعداد اعضای آن در شرکت های سهامی خاص نباید کمتر از سه و در شرکت های سهامی عام کمتر از پنج شخص باشد. ( ماده 107 لایحه قانونی ). قانون گذار برای تعداد مدیران، حداکثر معین نکرده و اساسنامه می تواند با رعایت حداقل های قانونی فوق تعداد مدیران را معین کند. تعداد مدیران باید به صورت فرد باشد- هر چند قانون چنین امری را پیش بینی نکرده ، اما در عمل برای تصمیم گیری موجب اشکال می شود.

اعضای هیئت مدیره ، حسب مورد، توسط مجمع عمومی موسس یا عادی انتخاب می شوند. ( بند 3 ماده 74 و ماده 107 و نیز ماده 108 لایحه قانونی ). مجمع عمومی می تواند علاوه بر مدیران اصلی، مدیران علی البدل نیز انتخاب کند تا در صورت استعفا یا سلب شرایط مدیریت یک یا چند مدیر جانشین آنان شوند. ( ماده 112 لایحه قانونی 1347).
مدیران باید الزاماَ از میان صاحبان سهام انتخاب شوند. مدیر می تواند شخص حقیقی یا حقوقی باشد و در صورت اخیر، شخص حقوقی عضو هیئت مدیره باید یک تفر را به نمایندگی دائمی خود جهت انجام وظایف مدیریت معرفی کند. ( ماده 110 لایحه قانونی ).
مدیران نباید مشمول ممنوعیت منعکس در ماده 111 لایحه قانونی باشند، یعنی نباید از اشخاص محجور و ورشکسته و محکوم به مجازات به سبب سرقت، خیانت در امانت، کلاهبرداری و جرایمی که در حکم خیانت در امانت و کلاهبرداری هستند و نیز از کسانی که مرتکب اختلاس و تدلیس و تصرف غیرقانونی در اموال عمومی شده اند باشند. هر مدیری که برخلاف این مقررات انتخاب شده باشد، به درخواست هر ذی نفع توسط دادگاه عمومی صالح قابل عزل است.

    طرز کار هیئت مدیره شرکت سهامی

از جهت ساختار، هیئت مدیره شرکت سهامی دارای یک رئیس و یک نایب رئیس است که باید در اولین جلسه اعضای هیئت مدیره و از میان اعضا انتخاب شوند و باید از اشخاص حقیقی باشند. مدت ریاست رئیس و نیابت نایب رئیس هیئت مدیره، بیش از عضویت آنان در هیئت مدیره نخواهد بود. هیئت مدیره در هر زمان می تواند رئیس و نایب رئیس هیئت مدیره را از سمت های مذکور عزل کند. اساسنامه یا مجمع عمومی نمی تواند برخلاف این ترتیب مقرر کند. ( ماده 119 لایحه قانونی ). نماینده شخص حقوقی در هیئت مدیره نیز می تواند به عنوان رئیس یا نایب رئیس انتخاب شود. ( تبصره 1 ماده 119 لایحه قانونی ). نایب رئیس، در غیاب رئیس هیئت مدیره، موقتاَ وظایف او را انجام می دهد. ( تبصره 2 ماده 119 لایحه قانونی ).
رئیس هیئت مدیره از مدیران برای تشکیل جلسه دعوت می کند و اداره جلسات هیئت مدیره را به عهده می گیرد و مجامع عمومی صاحبان سهام را در مواردی که هیئت مدیره مکلف به دعوت از آن هاست، دعوت می کند. ( ماده 120 لایحه قانونی ). برای تشکیل جلسات هیئت مدیره، لازم است لااقل یک به علاوه نصف اعضا حاضر باشند.
تصمیمات با اکثریت آرای حاضرین اتخاذ می شود، مگر آنکه در اساسنامه اکثریت بیشتری مقرر شده باشد. ( ماده 121 لایحه قانونی ). قانون گذار بیان نکرده است که هر مدیر از چه مقدار آرا می تواند بهره مند شود. در نبود چنین مقرره ای، باید گفت که هر یک از مدیران تنها دارای یک رای است. این امر زمانی ایجاد اشکال می کند که شرکت تنها دارای سه سهام دار است و قسمت عمده سرمایه شرکت به یکی از آنان تعلق دارد. در این صورت، چون تنها خود سهام داران هستند که می توانند مدیر باشند، سهام دار عمده با سهام داران دیگر در یک ردیف قرار می گیرد که البته راه حلی کاملاَ غیرمنطقی است. به نظر می رسد، از آنجا که قانون گذار منعی مقرر نکرده، اساسنامه و یا مجمع عمومی که مدیران را انتخاب می کند، می توانند نسبت آرای مدیران را به ترتیب دیگری غیر از ترتیب " هر مدیر یک رای " پیش بینی کنند. قانون گذار فرانسه صراحتاَ پیش بینی کرده است در رای گیری، هر مدیر یک رای دارد، مگر آنکه اساسنامه جز آن را پیش بینی کرده باشد. (ماده 225-37 L. ق.ت.ف).
ترتیب دعوت و تشکیل جلسات هیئت مدیره را اساسنامه معین می کند، اما در هر حال عده ای از مدیران که اقلاَ یک سوم اعضای هیئت مدیره را تشکیل می دهند، می توانند در صورتی که از تاریخ تشکیل آخرین جلسه هیئت مدیره حداقل یک ماه گذشته باشد، با ذکر دستور جلسه هیئت مدیره را دعوت نمایند. ( ماده 122 لایحه قانونی ).
برای هر یک از جلسات هیئت مدیره باید صورت جلسه ای تنظیم و به امضای لااقل اکثریت مدیران حاضر در جلسه برسد. در صورت جلسات نام مدیرانی که حضور دارند یا غایب اند و خلاصه ای از مذاکرات و نیز تصمیمات متخذ در جلسه، با قید تاریخ ذکر می گردد. نظر هر یک از مدیران که با تمام یا برخی تصمیمات مندرج در صورت جلسه مخالف اند، باید در صورت جلسه قید شود. ( ماده 123 لایحه قانونی 1347). جلسات هیئت مدیره می تواند مرتب و یا حسب مورد، یعنی هر گاه که لازم شد تشکیل گردد. البته راه حل دوم مناسب تر است، اما قانون الزامی بر این امر مقرر تکرده است. 

   


ثبت برند صنایع پروفیل

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |


پروفیل PROFILE از نظر لغوی به معنای مقطع ثابت و طول زیاد است که در ساختمان سازی و ماشین سازی به کار می رود، در این مقاله قصد داریم شما را با کاربردهای پروفیل و نحوه ثبت صنایع آن آشنا نماییم.
پروفیل مصارف زیادی در ساختمان سازی، صنعت و راه سازی دارد ، اما بیشترین کاربرد آن در ساخت در و پنجره های آهنی می باشد. پروفیل ها به شکل مربع و مستطیل وجود دارند که در مقاطع کوچک آن جهت نرده های فلزی برای در و پنجره ها، راه پله ها، نرده کشی دیوارهای کارخانه ها، پیاده روها و نیز خیابان ها استفاده می گردد، اما مقاطع بزرگ تر پروفیل ها به ستونی معروف هستند که در ساخت ستون و اسکلت فلزی کاربرد دارد. از جمله سایر کاربردهای پروفیل، می توان به استفاده آن در صنعت خوردوسازی، در ساخت پایه میز و صندلی، نوع Z آن جهت پوشش سقف سوله ها، ساخت چهارچوب درهای بزرگ آهنی با استفاده از پروفیل نبشی، ساخت کرکره های مغازه با استفاده از پروفیل ناودانی اشاره کرد.
افراد مختارند که برای کالا یا محصولات خود ، علامتی اختیار کنند یا آن را بدون علامت خاصی، عرضه نمایند و اگر علامتی را برای کالا یا محصولی انتخاب کردند، ملزم به ثبت آن نیستند و می توانند آن را بدون ثبت ، مورد استفاده قرار دهند. با این وجود، ثبت برند یک حقوق انحصاری را برای کالا و خدمات ارائه شده ایجاد می کند که برای مشتریان و مخاطبان خود جلب اطمینان می کند. با ثبت برند از برند و همچنین صاحب آن و سرمایه اش محافظت می شود که این محافظت توسط مراجع قانونی انجام می شود. حفاظت از برند از ارائه خدمات و کالاهای تولید شده در بهترین و منصفانه ترین شرایط چه در سطح کشور و چه در سطح بین المللی انجام می شود.
ثبت علامت تجاری ( برند / مارک ) در ایران در اداره علامت تجاری ( در تهران ) انجام می شود. برای ثبت برند بهتر است علامت را در حیطه ای ثبت کنید که در آن زمینه دارای مجوز فعالیت باشید. مدارک ثبت برند به قرار ذیل است :
1- مدارک مثبت هویت متقاضی
الف) اشخاص حقیقی:کپی شناسنامه و کپی کارت ملی
ب) اشخاص حقوقی: آخرین روزنامه رسمی دلیل مدیریت کپی شناسنامه و کارت ملی صاحبان امضاء
2- مدارک نماینده قانونی: چنانچه تقاضا توسط نماینده قانونی (وکیل،دارنده یا دارندگان حق امضا برای اشخاص حقوقی و ....) به عمل آید مدارک آن ضمیمه گردد.
3-10 نمونه گرافیکی یا کپی یا تصویر از علامت درخواستی حداکثر در ابعاد ده در ده سانتی متر
4- در صورت سه بعدی بودن علامت ارائه علامت به صورت نمونه گرافیکی یا تصویر دو بعدی به نحوی که از شش زاویه متفاوت تهیه و در مجموع یک نمونه واحد را تشکیل دهند.
5- ارائه مدارک دال بر فعالیت در رشته مربوط
6- استفاده از حق تقدم:چنانچه متقاضی ثبت بخواهد به استناد تقاضای ثبت یا ثبت خارج از کشور از مزایای حق تقدم (حداکثر 6 ماه) استفاده نمایند می بایست مدارک مربوط به حق تقدم را همزمان با تسلیم اظهارنامه یا حداکثر ظرف 15 روز از آن تاریخ تسلیم کنند.
7- نسخه ای از ضوابط و شرایط استفاده از علامت جمعی و تاییدیه مقام صلاحیت دار
لازم به ذکر است ، چنانچه برند لاتین باشد یا ریشه عربی داشته باشد باید کارت بازرگانی داشته باشید.
نکته : متقاضی ساکن هر کجا که باشد، چه تهران و چه شهرستان و چه خارج از کشور، باید در اظهارنامه محلی را در تهران مشخص کند تا تمام ابلاغیه ها و نامه ها به آن جا ارسال شود.
اضافه می گردد، اداره ثبت علائم و طرح های صنعتی در صورت رعایت موارد ذیل با درخواست ثبت برند موافقت خواهد کرد :
1- دارای خلاقیت و ابتکار بوده و با سایر برندها وجه تمایز داشته باشد. 
2- قبل از این به نام شخص یا شرکت دیگری ثبت نشده باشد و شبیه برندی که قبلاَ توسط شخص یا شرکتی دیگر ثبت شده است نباشد .
3- باعث گمراه کردن مشتریان نگردد.
4- نام تجاری مورد تقاضا از علائم ممنوعه نباشد و بیانگر کالا باشد نه اسم عام.
به موجب قانون ثبت علائم و آیین نامه اصلاحی اجرایی مصوب سال 1337 ثبت علائم ذیل ممنوع شده است :
- علائم رسمی، دولتی و مملکتی نظیر پرچم ایران،علائم وزارتخانه ها،هلال احمر،علائم نیروهای مسلح و ....
- علایمی که قبلاَ خود یا مشابه آن به ثبت رسیده باشد.
- علائم منافی عفت عمومی ونظم و انضباط اجتماعی
- علائمی که دارای اسم و عبارت عمومی باشد و دولت استعمال آن را تحت علامت تجاری منع کرده باشد.
شایان ذکر است، اشخاصی که موسسه صنعتی یا تجاری آن ها در خارج از ایران است با رعایت دو شرط ذیل می توانند از مزایای قانون علائم تجاری بهره مند شوند :
1- علائم خود را به موجب مقررات قانون به ثبت برسانند.
2- کشوری که موسسه آن ها در آن جا واقع شده به موجب عهدنامه و یا قوانین داخلی خود از علائم تجاری ایران حمایت کند.

   


شیوه انتخاب مدیران شرکت

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |

جهت توضیح شیوه انتخاب مدیران شرکت هیئت مدیره از میان سهامداران انتخاب می شود که این افراد گاهی تعدادی و یا تمامشان عزل می شوند. بر اساس ماده ۱۰۷ لایحه اصلاحی قانون تجارت مصوب ۱۳۴۷، اعضای هیئت مدیره باید جزو سهامداران باشند. با این وجود، این الزام برای افراد هیئت مدیره، امری غیر منطقی به نظر می رسد با توجه به این نکته که اعضای هیئت مدیره پایه و ارکان اصلی شرکت هستند و جزو افراد باهوش، کاردان و عوامل محرک شرکت می باشند.

شیوه انتخاب مدیران شرکت
اخیرا مدیریت به صورت امور ثابت و تخصصی در آمده است. به موجب این امر، افرادی که فاقد تخصص مرتبط هستند، با وجود دلسوزی فراوان و کارکرد خالصانه، توانایی مدیریت موفق شدن را ندارند. در نتیجه عدم بکارگیری چنین افراد مسئولیت پذیر و لایقی به نوعی علم گریزی اطلاق شده و ضرر محسوب می شود. برای رفع چنین مشکلی سهامداران بخشی از سهام خود را به فردی که دارای تخصص می باشد، منتقل می کنند تا شخص مورد نظر شرایط عضو شدن در هیئت مدیره را دارا شود. فراموش نکنیم که شخص مذکور متعهد به امضای قراردادی شده است که بر اساس آن پس از به پایان رسیدن دوره مدیریت، شخص مورد نظر متعهد شده است که سهم مذکور به مالک سهم برگردانده می شود.
با توجه به تعریف ارائه شده در ماده ١٠٧، اداره شرکت سهامی از طریق هیئت مدیره ای که از میان صاحبان سهام گزیده شده و به طور کامل و یا گاها بخشی از آن قابل عزل می باشد، اداره خواهد شد. شاید بتوان بر اساس مقام تعریف مدیران بیان کرد که: مدیران از جمله افراد شایسته ای هستند که توسط صاحبداران سهام در بازه زمانی معینی انتخاب گردیده و کنترل و اداره شرکت را به عهده دارند. با وجود آنکه با توجه به ماده ۴٧ قانون تجارت مصوب ١٣١١، اداره شرکت سهامی برعهده یک یا چند نماینده (که گزینش آنها از میان شرکا سمت مدیری می باشد) می باشد. توجه داشته باشید که به محتوای هیئتی بودن مدیریت شرکت سهامی در هیچ یک از به روز ترین بند های قانون کوچک ترین اشاره ای نشده است با وجود این که در عمل عهده دار اداره کار های شرکت، هیئت می باشد. علاوه بر آنچه تا کنون بیان شد، در ماده ۱۰۷حداقل تعداد اعضای هیئت مدیره شرکت های سهامی عام تعیین شده است. با توجه به قسمت های پایانی این ماده، تعداد اعضای افراد هیئت مدیره درشرکت های سهامی عام باید حداقل پنج نفر باشد اما در خصوص حداقل تعداد اعضای هیئت مدیره شرکت های سهامی چنین موردی صدق نمی کند. با توجه به ماده ٣ (ل.ا.ق.ت.) تعداد افراد شریک در شرکت های سهامی باید حداقل سه نفر باشد. بر اساس ماده ۴ شرکت سهامی به دو نوع عام و خاص تقسیم می شود.
در نتیجه تعداد اعضای هیئت مدیره با توجه به ماده ۳ باید شامل هر دو نوع شرکت سهامی خاص و عام باشد در حالیکه چنین نیست. به این دلیل که با توجه به ماده ۱۰۷ تعداد اعضای هیأت مدیره در شرکت سهامی عام باید بیش از پنج نفر باشد. با توجه با آنچه گفته شد، به وضوح تعارض میان مواد ۳ و ۱۰۷ قوانین مذکور مشاهده می شود. به این معنا که چگونه ممکن است شرکت سهامی عام با وجود سه نفر عضو تشکیل گردد و باید حداقل پنج مدیر داشته باشد؟ به منظور رفع این تضاد بوجود آمده می توان اینگونه آن را توجیه کرد که ماده ۱۰۷ وارد بر ماده ۳ بوده و طلاقی پدید آمده در خصوص شرکت های سهامی عام از بین رفته است. از طرفی تعداد اعضای هیئت مدیره در شرکت های سهامی خاص نباید کم تر از سه نفر باشد. آن طور که نمایان است شخص قانونگذار تعداد اعضای هیئت مدیره در شرکت های سهامی را محاسبه کرده است اما پیش بینی در خصوص حداکثر تعداد عضو در شرکت های سهامی نداشته است. بنابراین تعداد اعضای هیأت مدیره در هر دو نوع شرکت می تواند هر تعدادی باشد و این کار گاها باعث ایجاد اختلال در نظم اداره شرکت می شود. موجب ماده ١٠٧ (ل.ا.ق.ت.) شرکت سهامی بوسیله هیئت مدیره ای که از بین صاحبان سهام انتخاب شده وکلا یا بعضا قابل عزل می باشند اداره خواهد شد. تعداد اعضای هیئت مدیره شرکت های سهامی عمومی نباید از پنج نفر کمتر باشد.
با توجه به ماده ۱۰۷:
نکته ۱: افرادی شرایط عضویت در هیئت مدیره را دارند که جزو سهامداران شرکت باشند، به بیان دیگر اشخاص عضو هیأت مدیره باید از میان سهامداران شرکت گزیده شوند و غیر از آن ممکن نیست.
نکته ۲: قابلیت عزل اعضای هیئت مدیره در هر زمانی از طریق مجمع عمومی قابل انجام می باشد. با توجه به آنچه در ماده ٧٢ (ل.ا.ق.ت.) عنوان شده است: مجمع عمومی شرکت سهامی از مجموع صابحان سهام تشکیل شده است. بنابراین مجمع عمومی شرکت همیشه قادر است تمامی و یا بعضی از اعضای هیئت مدیره را از سمت مدیریت عزل کند و این عمل را بدون ارائه هیچ گونه توضیحی انجام دهد. با توجه به آنچه باور دارند، توجیه این امر این است که رابطه مجمع عمومی با هیئت مدیره نوعی ارتباط وکیل و موکل است. بنابراین مجمع عمومی که متشکل از صابحان سهام می باشد، در هر زمانی اجازه دارد با ملاحظه قوانین و آداب نگاشته شده در قانون همه یا بخشی از اعضای هیئت مدیره را با استفاده از اختیارات خود عزل کنند. برخی از علمای حقوق تجارت نیز با عزل اعضای هیئت مدیره به گونه ای که بر اساس ماده ١٠٧ مذکور پیش بینی شده است، مخالفند و بر این باورند که مدیر بخشی از ارکان شرکت است و همانگونه که درهر شرایطی قادر به استعفا کردن نیست، نباید درهر شرایطی هم قابل عزل باشد.
نکته ۳: عضو یا اعضای هیئت مدیره که توسط مجمع عمومی عزل گردیده اند نمی توانند سبب عزل از شرکت طلب ضرر و زیان کنند ولو آنکه عزل ایشان مبنی بر قواعد عام تحت شرایطی صورت گرفته باشد که پدید آوردنده مسئولیت مدنی مسئولان عزل باشد. بنا به اصل چهارم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اجرای این قانون که از مصادیق نظریه سو استفاده از حق است به مدیر عزل شده اجازه می دهد خسارت خود را مطالبه کند. دریافت خسارت ذکر شده باید از طریق دادگاه های دادگستری صورت گیرد.

   


ثبت ایده فکری

یکشنبه 3 تیر 1397 نویسنده: درسا م |

آیا تا به حال به این اندیشیده اید که موضوعی را انجام دهید و یا اقدام به  فعالیت و راه اندازی ایده ای بکنید که قبلا نمونه آن موجود نبوده است؟ حتما پس از تفکر بسیار به این نتیجه رسیده اید که با انتشار این ایده حتما به راحتی افرادی این ایده را از شما کپی خواهند کرد و تا شما دست بجنبانید موضوع تفکر شما توسط فرد دیگری مورد استفاده قرار گرفته است.

ایده فکری چیست؟

همیشه ایده ها و نظرات افراد صنعتی نیستند. یعنی اینکه آنها را در قالب موضوعات قابل لمس و دیدنی بیافرینند و پس از آن برای همه مشهود شوند. گاهی حاصل یک اندیشه ایجاد یک ایده نو است که قبلا وجود نداشته. مثلا راه اندازی یک کار جدید، انجام یک کار متفاوت با راه حل جدید، تولید یک اثر مانند کتاب و داستان، یک محتوا، یک فیام و شاید یک اختراع . همه این موضوعات حاصل تفکر و ایدئولوژی شما هستند و هنوز بر کسی بر ملا و فاش نشده اند. گاهی برای اینکه این ایده ها به سرانجام برسند باید مشورت کرد و یا باید اقدامات اولیه انجام شود و همیشه بیم این وجود دارد که نکند با فاش سازی این ایده ، احتمال سرقت آن وجود داشته باشد.

در لاتین به این موضوع Intellectual Property یا مالکیت فکری گفته می شود. مالکیت فکری درست متضاد مالکیت صنعتی است ولی هر دو قابل دفاع و ثبت می باشد و اصل و درست کار هم همین می باشد. شما قبل از فاش سازی ایده خود می توانید با آوردن آن بر روی کاغذ و مستنداتی و اثبات وجود آن به نام خود و تفکر خود آن را در سازمان مالکیت معنوی به ثبت برسانید تا احتمال سرقت آن به حداقل برسد و در صورت مشاهده نمونه قابل دفاع باشد.

چرا باید ایده فکری را به ثبت رساند؟

هرگاه شما موضوعی قابل لمس را ارائه کنید که تازه و جدید باشد یا به عنوان اختراع قابل ثبت است و یا به عنوان طرح صنعتی ولی گاهی این موضوع جدید در حد ایده و حاصل تفکر است. قابل لمس نیست و نامحسوس است. تا زمانی که این ایده  نا محسوس در ذهن شما چرخش می کند که جایی برای نگرانی نیست ولی در نهایت برای شروع ایده خود مجبور خواهید بود آن را فاش سازید و این ابتدای خطر برای ایده و تفکر شما است.

برای همین ضرورت دارد تا ایده ها و داشته های معنوی افراد هم قابل ثبت و دفاع باشند. شاید با یک توضیح بتوان بیشتر این مورد را آشکار کرد. شما وقتی یک کتاب را خریداری می کنید صاحب کتاب می شوید ولی صاحب محتوای درون کتاب فرد دیگری است که اولین بار آنها را بر روی رشته قلم جاری ساخته و حاصل تفکرات او بوده است.

چه نوع ایده های فکری قابل ثبت هستند؟

هر آنچه حاصل تفکرات و ایده های شما باشد به عنوان یک ایده فکری قابل ثبت است. از نمونه های این گونه ایده های فکری می توان به انواع برند ها و نشانه های تجاری، فیلم ها و فیلم نامه ها ، فرمول های شیمی، کتاب، اجرا های جدید مثلا در موسیقی و یا تئاتر و نوازندگی، تابلو ها و نقاشی ها، نشانه های جغرافیایی، طرح ها، تصاویر، گونه های گیاهی، عطرها، موضوع شرکت ها، برنامه های جدید رایانه ای، و .... اشاره نمود.

نحوه ثبت ایده فکری

مطابق با قانون تجاری ایران صاحبین مالکیت معنوی می توانند ایده های خود را به ثبت برسانند و از حقوق ناشی از آن بهره مند شوند. این حقوق می تواند به کار گرفته شود و یا همانند سایر موضوعات دارای ارزش ریالی فروخته و یا اجاره داده شود. حتی مالک ایده فکری می توان امتیاز ایده خود را لیسانسه کند یعنی بصورت اجاره برای مدت زمانی محدود به دیگری و در ازا مبلغ و یا هر توافق دیگری قرار دهد. ایده های فکری می توانند هم زمان توسط یک تا چند مالکیت معنوی مورد حمایت باشند.

حقوق مالکیت معنوی بصورت داخلی و بین المللی قابل ثبت می باشند و در صورتیکه بصورت بین المللی به ثبت رسانده شوند حمایت از یک ایده در سطح جهانی اجرا می شود. متولی ثبت ایده فکری در سطح بین المللی سازمان جهانی مالکیت معنوی wipo می باشد

هر فرد حقوقی و حقیقی در صورتیکه مالک یک ایده فکری جدید باشد می توان آن را به نام خود و با ارائه مدارک لازم به ثبت برساند.

ایده فکری باید جدید و نوین باشد و قبلا نمونه آن همانگونه که اشاره شد مشهود نشده باشد. اگر این ایده و فکر قابل استناد و اجرایی باشد  و قابل دفاع شناخته شود و موهومات و خرافات نباشد می تواند به ثبت برسد و با توجه به اینکه نمونه آن قبلا ارائه نشده فردی که اولین بار ادعای ثبت چنین تفکر و ایده ای را داشته باشد به عنوان صاحب ایده شناخته خواهد شد. لذا درک حفاظت و مراقبت از ایده فکری تا زمان ثبت بسیار مهم است.

چه ایده هایی را می توان به  عنوان ایده فکری به ثبت رساند؟


ایده های فکری باید سه لازمه اصلی را رعایت کرده باشند تا قابل ثبت باشند:

    جدید و نو باشند و قبلا نمونه آنها ارائه نشده باشد
    کاربردی بوده و بتوان آن را اجرایی کرد بخصوص در صنعت
    دارای نوآوری، ابتکار و خلاقیت باشد

هدف اصلی از ثبت ایده فکری چیست؟

حمایت از ایده و تفکرات جدید و نو لازمه نوآوری و خلاقیت و رشد روز افزون در صنایع مختلف است. از آنجایی که افراد خلاق و قابل ایده باید برای تفکرات خود ارزش قائل شوند و هر روز این ایده ها و تفکرات در جامعه بیشتر شود و ایده های فکری بهبود مستمر در هر صنعت و کاری را موجب می شود و حتی بسیاری از کارآفرینی ها و توسعه کشوری در گرو این ایده های فکری است لذا حمایت و ارزش گذاری بر ایده های فکری افراد خلاق و نوآور لازمه هر جامعه مدنی و قانون مندی می باشد. نبود حمایت از ایده های فکری باعث از بین رفتن انگیزه افراد خلاق می شود و دزدی و سرقت و ورود انواع کالا بی کیفیت و بی هویت در بازار از نشانه های آن می باشد.

مدارک لازم برای ثبت ایده های فکری

اشخاص حقوقی:

    روزنامه تاسیس و آخرین تغییرات شرکت
    کپی مدارک شناسایی مدیر عامل شرکت
    نمونه ایده فکری و یا توضیحات کامل در این خصوص
    آدرس دقیق محل فعالیت شرکت

اشخاص حقیقی:

    کپی مدارک شناسایی متقاضی
    نمونه ایده فکری و یا توضیحات کامل
    آدرس دقیق پستی

   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic