تبلیغات
رایانما - مطالب مرداد 1397

نکاتی درباره راهنمای جامع ثبت برند

سه شنبه 30 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

برند عبارت است از اسم ، اصطلاح ، نشانه ، طرح یا ترکیبی از آن ها که به منظور شناساندن کالاها و خدمات یک فروشنده یا گروهی از آن ها از محصولات رقبا به کار برده می شود. انتخاب نامی مناسب برای برند ، از اساسی ترین اقدامات اولیه ی  ثبت برند است.

پیش از ثبت هر برندی ابتدا باید ببینید آن برند در طبقه ( زمینه ) فعالیتی که مد نظر شماست قبلاَ ثبت شده است یا نه. چنانچه برندی قبلاَ به ثبت رسیده باشد دیگر قابلیت ثبت را ندارد. بدین منظور،جهت پیشگیری از رد برند پیشنهادی، قبل از ثبت می بایست از برند مورد نظر استعلام گرفت. شایان ذکر است ، جهت استعلام نام برند درخواستی خود،می توانید با کارشناسان ما در ثبت شرکت کارا تماس حاصل نمایید تا بتوانید با اطمینان خاطر نسبت به ثبت برند اقدام نمایید.
پس از انتخاب نام برند، می بایست نسبت به ثبت اظهارنامه الکترونیکی برند به نشانی http://iripo.ssaa.ir  اقدام گردد. بر اساس مفاد تعهدی که در شروع فرآیند ثبت اظهارنامه تعهد می نمایید سیستم به صورت اتوماتیک مواعد قانونی را لحاظ نموده و حسب مورد نسبت به صدور ابلاغیه عمل می نماید.
مراحل ثبت برند در سامانه به شرح ذیل است :

    انتخاب نوع اظهار نامه
    وارد نمودن مشخصات کامل متقاضی برند.
      بارگذاری مدارک

پس از ثبت و ارسال اظهارنامه یک رمز 5 رقمی به شماره همراه متقاضی ارسال می گردد که با استفاده از این رمز و شماره اظهارنامه می توان نسبت به روند ثبت برند در سامانه مطلع گردید. پاسخ اداره صرفاَ از طریق بخش پیگیری اظهارنامه و خلاصه پرونده قابل مشاهده است. نتایج حاصل از بررسی اظهارنامه یکی از موارد ذیل خواهد بود :
الف- ابلاغیه رفع نقص :
حالتی است که در آن مدارک ارسالی و یا تنظیم محتوای اظهارنامه نقصی وجود داشته باشد.
ب- ابلاغیه رد اظهارنامه :
حالتی است که در عنوان و یا تصویر علامت الزامات قانونی رعایت نشده باشد، یا اینکه پس از بررسی مشابه و یا عین علامت درخواستی برای کالاهای مورد نظر شما، قبلاَ به نام شخص دیگری ثبت شده باشد.
ج- ابلاغیه رد بخشی از موارد خواسته شده در اظهارنامه :
حالتی است که بخشی از کالاها و یا خدمات به دلیل بند فوق قابل ثبت نمی باشد.
د- آگهی نوبت اول ( آگهی تقاضای ثبت ) :
حالتی است که اداره به دلیل رعایت الزامات قانونی و عدم وجود مشابه و یا عین علامت درخواستی شما تصمیم به ثبت علامت می گیرد که در این صورت می بایست نسبت به ارائه فیزیکی مدارکی که در اظهارنامه اولیه بارگذاری شده اند اقدام نمود.
بعد از آگهی نوبت اول و تنظیم و تکمیل مدارک و ارائه آن ها به اداره مالکیت معنوی می بایست به صورت اینترنتی نسبت به پرداخت هزینه روزنامه رسمی اول و پرداخت حق الثبت اقدام نمایید.  ( تمامی هزینه ها برای اظهارنامه با مالک ایرانی صرفاَ از طریق همین سامانه قابل پرداخت است).
علامت پیشنهادی جهت ثبت در صورت احراز شرایط فوق در روزنامه رسمی کشور منتشر می شود و چنانچه ظرف مدت سی و یک روز از انتشار آگهی، دعوی یا اعتراضی از طرف اشخاص ذی نفع به عمل نیاید اداره ثبت علامت مورد تقاضا را به نام متقاضی در دفتر مخصوص به ثبت رسانیده و گواهی ثبت را به درخواست کننده تسلیم می نماید.
چند نکته :
- بررسی اظهارنامه صرفاَ بر اساس اولویت زمان ثبت آن ها در سامانه می باشد. لذا حضور متقاضیان محترم در اداره تاثیری در فرآیند انجام کار ندارد.
- تمامی مکاتبات در خصوص اظهارنامه صرفاَ از طریق همین سامانه بخش ثبت انواع درخواست ( رفع نقص، پرداخت حق الثبت ، تمدید ، انتقال و ...) امکان پذیر است. 

   


انواع موسسات غیر تجاری

سه شنبه 30 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

در کنار شرکت ها که به کار تجارت اشتغال دارند قانون گذار نهاد حقوقی خاصی را که دارای شخصیت حقوقی می باشد، جهت انجام اموری که جنبه غیرتجاری دارد از قبیل کارهای علمی یا ادبی یا امور خیریه پیش بینی نموده است که به آن موسسه گفته می شود.
تشکیلات و موسسات غیر تجارتی، کلیه تشکیلات و موسساتی هستند که برای مقاصد غیر تجارتی تشکیل می شود اعم از آنکه موسسین و تشکیل دهندگان قصد انتفاع داشته یا نداشته باشند. این موسسات ، فقط در زمینه امور خدماتی مشغول هستند و همان طور که گفته شد ، جنبه تجاری ندارند.

    موسسات غیر تجارتی به دو قسمت تقسیم می شوند:

الف) موسساتی که هدفش جلب منافع و تقسیم آن بین اعضاء خود نباشد.اینگونه موسسات اصطلاحاَ موسسات غیر انتفاعی نامیده می شوند.موسسات خیریه و انجمن های اسلامی و تخصصی و احزاب و صندوق های قرض الحسنه و گروه های سیاسی را می توان از موسسات غیر انتفاعی دانست.
ب) موسساتی که هدفش جلب منافع مادی و تقسیم منافع مزبور بین اعضاء خود یا غیر باشد مانند کانون های فنی و حقوقی و موسساتی که هدفشان ارائه خدمات شهری از قبیل نظافت و فضای سبز است.
حداقل شرکا در موسسات فوق نباید از دو نفر کم تر باشد و قید سرمایه به هر میزان مجاز است . موسسات غیر تجاری همانند موسسات تجاری باید در تهران در اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها در اداره ثبت شرکت های اداره ثبت به مرکز اصلی موسسه به ثبت برسند و جهت ثبت آن کلیه اقدامات تاسیس شرکت ها به همراه رعایت مواد آیین نامه اصلاحی ثبت تشکیلات و موسسات غیر تجاری که در سال 1337 به تصویب رسیده است ، ضروری می باشد.

   


در کنار شرکت ها که به کار تجارت اشتغال دارند قانون گذار نهاد حقوقی خاصی را که دارای شخصیت حقوقی می باشد، جهت انجام اموری که جنبه غیرتجاری دارد از قبیل کارهای علمی یا ادبی یا امور خیریه پیش بینی نموده است که به آن موسسه گفته می شود.
همان طور که از ادامه نام موسسه ، یعنی موسسه غیر تجاری پیداست ، موسسات هیچ گونه سود تجاری ندارند و صرفاَ برای ارائه خدمات تاسیس می شوند . بنابراین در تشخیص موسسات تجاری و غیر تجاری آنچه که حائز اهمیت است ( موضوع فعالیت ) موسسات می باشد که این موضوع فعالیت باید امور غیر تجاری از قبیل امور علمی ، ادبی ، و ... باشد .

    موسسات غیرتجاری به دو قسمت تقسیم می شوند:

الف: موسساتی که مقصود از تشکیل آن ها جلب منافع و تقسیم آن بین اعضای خود نباشد،این گونه موسسات اصطلاحاَ موسسات غیر انتفاعی نامیده می شود.کلیه فعالیت های اجتماعی از قبیل انجمن های اسلامی و تخصصی و علمی خاص و احزاب و دستجات سیاسی و موسسات خیریه و صندوق های قرض الحسنه در قالب این گونه موسسات متصور می باشد و موسسین آن هنگامی که درخواست ثبت می نمایند،توسط اداره ثبت شرکت ها،مراتب از اداره کل اطلاعات نیروی انتظامی استعلام می شود و پس از وصول پاسخ مثبت،نسبت به ثبت اقدام می گردد.
ب: موسساتی که مقصود از تشکیل آن ممکن است جلب منافع مادی و تقسیم منافع مزبور بین اعضای خود یا غیر باشد.این گونه موسسات،موسسات غیر تجاری نامیده می شوند.بنابراین،فعالیت هایی از قبیل آموزشگاه های علمی و فنی و کلاس های زبان و مدارس غیر انتفاعی و موسسات گازرسانی یا ارائه خدمات شهری مانند نظافت و فضای سبز و موارد دیگر در زمینه های فوق در قالب موسسات غیر تجارتی متصور می باشد و موسسین باید پس از به ثبت رساندن موسسه نسبت به اخذ مجوز فعالیت اقدام نماید.
موسسات غیر تجاری نیز باید به ثبت برسند و برای ثبت آن ها تسلیم اظهارنامه همراه ضمائم در دو نسخه در تهران " اداره ثبت شرکت ها " و در شهرستان ها به دایره ثبت شرکت ها ضروری است .
اساسنامه این تشکیلات می تواند مانند اساسنانه شرکت های با مسئولیت محدود باشد. موسسه دارای مجمع عمومی فوق العاده و عادی می باشد و اعضای هیات مدیره را مجمع عمومی عادی تعیین می کند . انحلال موسسات می تواند اختیاری و با تصمیم مجمع عمومی فوق العاده و یا به موجب حکم دادگاه باشد. تصفیه به وسیله مدیر یا مدیران شرکت بر طبق اساسنامه می باشد. اگر متصدی تصفیه تعیین نشده باشد در صورت انحلال اختیاری مجمع عمومی فوق و در صورت انحلال اجباری دادگاه آن را تعیین می کند.

    در رابطه با موسسات غیر تجاری، توجه به نکات ذیل حائز اهمیت است :

1.قید سرمایه به هر میزان مجاز است.
2.طبق ماده 586 قانون تجارت،موسسات و تشکیلاتی را که مقاصد آن ها مخالف با انتظامات عمومی یا نامشروع باشد نمی توان ثبت کرد.
3.در موسسات غیر تجاری که هدفشان غیرانتفاعی است می بایستی هنگام درخواست ثبت توسط اداره ثبت شرکت ها مراتب از اداره کل اطلاعات نیروی انتظامی استعلام شود و پس از وصول پاسخ مثبت،نسبت به ثبت اقدام خواهد کرد.
4.در موسسات غیر تجاری که هدفشان جلب منافع مادی است موسسین باید نسبت به اخذ مجوز فعالیت اقدام کنند.

   


هر گاه دو یا چند نفر به منظور انجام امور تجاری با تسهیم سرمایه و ترسیم نحوه تقسیم سود و زیان طبق مفاد قرارداد ، تفاهم نمایند فرآیند فعالیت آن ها یک شرکت تجاری را تشکیل داده است .به عبارت دیگر هر گونه عملیات تجاری ناشی از تودیع سرمایه شرکاء که طبق قرارداد با تقسیم سود و زیان همراه باشد مشمول فعالیت شرکت تجاری است.
شرکت های تجاری را می توان از لحاظ ماهیت به شرکت های سرمایه، مختلط و کمیتی تقسیم نمود.

انواع شرکت های تجاری از لحاظ ماهوی یا مسئولیت اعضاء :

الف ) شرکت های سرمایه
در این شرکت ها شخصیت شرکا اهمیتی ندارد و شرکا فقط تا میزان سرمایه ای که در شرکت گذاشته اند مسئول تعهدات شرکت می باشند. چون هدف در آن ها بدون توجه به شخص شرکا جمع آوری سرمایه است به سهولت قابل نقل و انتقال است.
این شرکت ها مکلفند در کلیه سربرگ ها و مکاتبات خود ، میزان سرمایه شرکا را قید نمایند تا طرف معامله با آن ها از آن آگاه باشد. شرکت های سهامی و با مسئولیت محدود از این نوع شرکت ها هستند.

ب) شرکت های اشخاص
در این نوع شرکت ها شخصیت شریک اهمیت بسیار داشته و اعتبار شریک بستگی به اعتبار آن ها دارد. ماندد شرکت های تضامنی و نسبی
شرکا در شرکت تضامنی مسئول پرداخت کلیه تعهدات شرکت می باشند و تعهدات آن ها محدود به میزان سرمایه آن ها در شرکت نمی باشد. به علت تاثیر شخصیت شرکا در این نوع شرکت ها نقل و انتقال سهم الشرکه ممنوعیت ها و محدودیت هایی دارد.

ج) شرکت های مختلط
شرکت های مختلط مرکب است از شرکت مختلط سهامی و مختلط غیر سهامی. در این شرکت ها ، همان گونه که از بودن کلمه " مختلط " در اسم شرکت پیداست، اختلاط و آمیختگی شریک وجود دارد.
در این گونه شرکت ها ، شرکاء بر دو نوع هستند : شریک " ضامن " و شریک " با مسئولیت محدود " .
در شرکت مختلط غیرسهامی، شریک ضامن و شریک سهامدار در شرکت مختلط سهامی شریک با مسئولیت محدود و شریک سهامدار در برابر بدهی های شرکت تا میزان سهام و آورده مسئولیت دارد و دارائی شخصی آن ها به هیچ عنوان وثیقه طلب طلب کاران شرکت نیست. وضع آنان از این لحاظ، عیناَ همان وضع سرمایه گذاران یعنی شرکاء و سهامداران، در شرکت های سرمایه است. اما شریک ضامن، قطع نظر از مقدار سرمایه خود در شرکت ، مسئولیت پرداخت دیوت شرکت است و دارائی شخصی او مانند دارائی شرکت وثیقه طلب طلب کاران شرکت می باشد. هر گاه شریک ضامن دو نفر یا بیشنر باشند، در این صورت مسئولیت آن ها تضامنی بوده و در مقابل طلب کاران شرکت عیناَ همان وضع شرکای شرکت تضامنی را خواهند داشت.

د) شرکت های کمیتی
برخی به جای این قسم نام شرکت های تعاونی را برگزیده اند. در این شرکت ها تعداد سرمایه گذاران زیاد است، سوددهی و میزان سرمایه زیاد نیست . شرکت در جهت رفاه اعضاء تشکیل می گردد لذا مسئولیت خاصی برای شرکا در قانون مطرح نگردیده است .

   


شرایط ثبت شرکت در کانادا

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


کانادا کشوری در شمال قاره امریکای شمالی است که متشکل از ده استان و سه قلمرو می باشد. این کشور که از اقیانوس اطلس تا اقیانوس آرام و از شمال اقیانوس منجمد شما لی گسترده است به عنوان دومین کشور پهناور دنیا دارای مساحتی در حدود 9/98 میلیون کیلومتر مربع می باشد و دارای بلندترین مرز جهانی که خط مرزی کانادا با ایالت متحده است می باشد.
از نظر اداره حکومتی ،حکومت کانادا دموکراسی پارلمانی فدرال و یک پادشاهی مشروطه می باشد و به سبب نزدیکی جغرافیایی به امریکا ،روابط اقتصادی کانادا و امریکا بسیار گسترده باشد .
همچنین این کشور به عنوان یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان که دارای منابع طبیعی مانند : طلا . اورانیوم . سرب . و نیکل به شمارمی رود و دارای ذخایر وسیع و بزرگی نفت و گاز می باشد .
با توجه به شرایط اقتصادی، جغرافیایی و سیاسی که از این کشور بر شمردیم این کشور از جمله  کشورهایی است که فعالان اقتصادی بسیاری از تمامی کشورها  مایل به سرمایه گذاری در این کشور می باشند.
و به توجه به همین دلایل ثبت شرکت در کانادا از سوی تجار مورد توجه بسیاری می باشد.
البته در برخی موارد نیز افراد از طریق ثبت شرکت در کانادا به دنبال کسب اقامت این کشور بوده اند .
ما در این مقاله سعی داریم شرایط و چگونگی ثبت شرکت در کا نادا را برای شما باز گو نماییم البته در صورت نیاز به کسب اطلاعات کاملتر مشاورین زبده گروه ثبتی کال در خدمت شما عزیزان می باشند.

در ابتدا به بررسی مزاییای ثبت شرکت در کانادا می پردازیم:
_سرعت بالا در رسیدگی به پرونده
_شرایط آسان برای اخذ دریافت پاسپورت کانادایی با سرمایه گذاری در این کشور
-تحت قوانین کانادا شرکت ثبت شده از حقوق و تعهداتی مشابه یک فرد حقیقی برخودار است مانند: تحصیل رایگان برای فرزاندان – برخوردار از بیمه خدمات درمانی رایگان تا اخر عمر.
_شرایط آسان برای اخذ دریافت پاسپورت کانادایی با سرمایه گذاری در این کشور

سرمایه گذاری در کانادا دارای سه شرط اصلی می باشد که عبارتند از:
1-دارا بودن تجربه بیزنیس و مدیریت برحداقل 3 سال در طول 5 سال گذشته
2-دارایی ها 160000دلار  کا نا دا شامل پول نقد سهام یا ملک
3-در انتها پس از گزینش از طرف دولت فدرال یا ایالت کوبک سرمایه گذار یایستی     800000دلار کانادا را بدون بهره به مدت پنج سال تحت اختیار دولت فدرال با ایالت کوبک قرار دهد .

ثبت شرکت در کانادا بطورکلی بر 3 نوع می باشد:
1-مالکیت انحضاری        sobe proprietor ship
2-مشارکت     partner ship
3-شرکت سهامیcor poration
مالکیت انحصاری : در این روش مدیر یا موسس شرکت مسئول کلیه اقدامات و تعهدات شرکت می باشد .که البته این روش راه مطمئنی برای یک بیزینس ایمن نمی باشد به دلیل اینکه هر گونه خسارت مالی و غیره هر متحمل شرکت شود اموال و دارایی های صاحب شرکت را هدف قرار داده و ممکن است همه زندگی شخصی را تحت اشعاع قرار دهد . این نوع تجارت و شرکت با فوت صاحب ختم می شود .
قوانین شرکت مشارکت همانند شرکت مالکیت انحصاری می باشد با این تفاوت که بجای یک نفر دو ویا چند نفر شریک شرکت را اداره می کند واگر اتقافی  برای شرکت بوجود بیاید شرکا ذیگر رسیدگی می کنند
CORPRATIONشرکت سهامی : در این روش که مثل روش  شرکت سهامی عام وخاص در ایران می باشد بیزینس ثبت شده به عنوان یک شخصیت حقوقی تلقی می شود و لذا مسئولیت آن به شرکت ختم می گردد نه به افراد صا حب ان در این روش حداقل 2 نفر عضو نیاز است چنانچه شرکت ور شکست گردد صا حبا نش ور شکسته تلقی نمی شوند – اما ثبت این نوع شرکت می تواند بسیار هزینه بر باشد .
ثبت حقوقی مسئولیت سهامداران شرکت سهامی را محدود میکند بدان معنا است که به عنوان یک قانون کلی سهامداران شرکت مسئول بدهی های ان شرکت نیستند اگر شرکت ورشکست شود سهامدار پیش از سرمایه گذاری خود متضرر نخواهد شد .

-مشارکت partner ship در این شیوه دو یا چند نفر با یکدیگر شراکت می کنند.معمولاَ این شیوه را (به دلیل مسائل حقوقی پیچیده اش) افراد با اعتماد کامل  مانند زن و شوهر ها و یا اعضای یک خانواده انجام می دهند. این روش کاملاَ با روش قبلی شباهت دارد با این تفاوت که درآمد یا ضرر بیزینس بین شرکا تقسیم می گردد.ثبت بیزینس به این شیوه کمی مشکل تر از شیوه قبل است.
توجه داشته باشید زمانی که یک شرکت ثبت می شود واقعیت قانونی مجزایی ایجاد می شود دارای حقوق و تعهدات شرکت تا زمان انحلال ان همچنان ادامه دارد.

   



ورقه سهم، سندی است که پس از ثبت شرکت و حداکثر ظرف یک سال پس از پرداخت تمام مبلغ اسمی سهم به دارندگان اعطا می شود. ورقه تعهد سهم، مختص مقطع زمانی پیش از تاسیس و ثبت شرکت است. ورقه سهم متعلق به تمامی سهامداران است، اما ورقه تعهد سهم مختص پذیره نویسان است و پذیره نویسان ورقه تعهد سهم را هنگام مراجعه باتک امضا می کنند.

زمانی که شرکت به ثبت برسد و تا زمانی که ورقه سهم صادر نشده، گواهی نامه موقت سهم صادر می شود و این گواهی نامه در حکم ورقه سهم است ، یعنی از حیث نقل و انتقال و تشریفات تابع شرایط ورقه سهم است. مثلاَ نقل و انتقال گواهی نامه موقت سهام بی نام با قبض و اقباض به عمل می آید. مانند ورقه سهم بی نام .

    ضمانت اجرای صدور سهم یا گواهی نامه موقت سهم قبل از ثبت شرکت

به موجب ماده 28 لایحه قانون تجارت، در صورت صدور ورقه سهم یا گواهی نامه موقت سهم قبل از ثبت شرکت، امضا کنندگان مسئول جبران خسارت در برابر ثالث می باشند. مسئولیت امضا کنندگان در این ماده در مقابل ثالث است. در این ماده اشاره به مسئولیت تضامنی نشده است.
در بند 4 ماده 243 لایحه، برای هر کسی که قبل از ثبت شرکت یا در صورت ثبت مزورانه شرکت ورقه سهم صادر کند، ضمانت اجرای جزایی پیش بینی شده است. اما در صورت صدور گواهی نامه موقت سهم قبل از ثبت شرکت، ضمانت اجرای جزایی پیش بینی نشده است.

    شرایط شکلی ورقه سهم و گواهی نامه موقت سهم

به موجب ماده 25 لایحه شرایط ذیل باید رعایت شود :
" 1. چاپی باشد
2. متحد الشکل باشد.
3. دارای شماره ترتیبی بوده
4. به امضای حداقل دو نفر که در اساسنامه مشخص شده است برسد ".

    مندرجات الزامی ورقه سهم و گواهی نامه موقت سهم

گواهی نامه موقت سهم بر دو قسم است : ( ماده 39 ل. ا. ق. ت )
1- گواهی نامه موقت بی نام : در حکم سهام بی نام است.
2- گواهی نامه موقت بانام : در حکم سهام بانام است.
به موجب ماده 26 لایحه شرایط ذیل باید رعایت شود :
" 1. نام شرکت و شماره ثبت آن در دفتر ثبت شرکت ها
2. مبلغ سرمایه ثبت شده و مقدار پرداخت شده آن
3. تعیین نوع سهم
4. مبلغ اسمی سهم و مقدار پرداخت شده آن به حروف و به اعداد
5. تعداد سهامی که هر ورقه نماینده آن است ".
نکته : در صورت عدم رعایت شرایط شکلی ورقه سهم یا گواهینامه موقت سهم ورقه یا گواهی نامه باطل است اما موجب بطلان شرکت نمی باشد.
مقنن در ماده 32 لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347، برای سهم شرطی مقرر داشته که به موجب آن مبلغ اسمی هر سهم و همچنین قطعات سهام در صورت تجزیه باید متساوی باشد. بنابراین نمی توان برای سهام متعدد، قیمت های اسمی گوناگون مقرر نمود. همچنین مبلغ سهام باید سرراست تعیین شده و به صورت اعشاری نباشد. البته لزوم رعایت تساوی در قطعات سهام ، در صورتی امکان پذیر است که از روی اختیار صورت گرفته باشد، وگرنه در تجزیه قهری به ویژه به علت انتقال سهم یا سهام به وراث و یا در نتیجه کاهش سرمایه، رعایت تساوی در همه حال ممکن به نظر نمی رسد. 

   


تنظیم اساسنامه ثبت شرکت سهامی

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


وفق ماده 6 و 20 لایحه اصلاحی، برای تاسیس شرکت های سهامی، قبلاَ باید طرح اساسنامه شرکت به ضمیمه مدارک دیگر به اداره ثبت شرکت ها داده شود.
اساسنامه در حقیقت قانون اساسی شرکت محسوب می شود و کلیه اصول و ضوابط حاکم بر روابط شرکت و شرکا و افراد ثالث و اداره و انحلال شرکت در آن پیش بینی شده است.
اساسنامه چه در شرکت سهامی عام ، در شرکت سهامی خاص و چه در شرکت با مسئولیت محدود لازم است و بدون اساسنامه شرکت تشکیل نمی شود، در حالی که در سایر شرکت ها معمولاَ شرکتنامه جایگزین اساسنامه می گردد.
طبق ماده 8 لایحه اصلاحی اساسنامه شرکت های سهامی باید با قید تاریخ به امضای موسسین رسیده و مشتمل بر موارد ذیل باشد :
1. نام شرکت
2.موضوع شرکت به طور صریح و منجز
3.مدت شرکت
4.مرکز اصلی شرکت و محل شعب آن،اگر تاسیس شعبه مورد نظر باشد.
5.مبلغ سرمایه شرکت و تعیین مقدار نقد و غیر نقد آن به تفکیک
6.تعداد سهام بی نام و بانام و مبلغ اسمی آن ها و در صورتی که ایجاد سهام ممتاز مورد نظر باشد،تعیین تعداد و خصوصیات و امتیازات این گونه سهام
7.تعیین مبلغ پرداخت شده هر سهم و نحوه مطالبه بقیه مبلغ اسمی هر سهم و مدتی که ظرف آن باید مطالبه شود،که به هر حال از پنج سال متجاوز نخواهد بود.
8.نحوه انتقال سهام با نام
9.طریقه تبدیل سهام با نام به سهام بی نام و بالعکس
10.در صورت پیش بینی این امکان صدور اوراق قرضه،ذکر شرایط و ترتیب آن
11.شرایط و ترتیب افزایش و کاهش سرمایه
12.مواقع و ترتیب دعوت مجامع عمومی
13.مقررات راجع به حد نصاب لازم جهت تشکیل مجامع عمومی و ترتیب اداره آن ها
14.طریقه شور و اخذ رای و اکثریت لازم برای معتبر بودن تصمیمات مجامع عمومی
15.تعداد مدیران و طرز انتخاب و مدت ماموریت آن ها و نحوه تعیین جانشین برای مدیران که فوت یا استعفاء می کنند یا محجور یا معزول و یا به جهات قانونی ممنوع می گردند.
16.تعیین وظایف و حدود اختیارات مدیران
17.تعداد سهام تضمینی که مدیران باید به صندوق شرکت بسپارند.
18.تعداد بازرسان و نحوه انتخاب و مدت ماموریت آن ها
19.تعیین آغاز و پایان سال مالی شرکت و موعد تنظیم ترازنامه و حساب سود و زیان و تسلیم آن به بازرسان و به مجمع عمومی سالانه.
20.نحوه انحلال اختیاری شرکت و ترتیب تصفیه امور آن
21.نحوه تغییر اساسنامه
برخی از مواردی که در بندهای مخلف ماده 8 لایحه اصلاحی ذکر شده است نیاز به توضیح دارد. این مسائل را مورد بررسی قرار می دهیم.

    نام شرکت

با توجه به اینکه شرکت ها دارای شخصیت حقوقی هستند، طبیعتاَ برای تمییز آن ها از سایر شرکت ها و تعیین حقوق و تکالیف آن ها در اجتماع مثل اشخاص طبیعی باید دارای نام مخصوص به خود باشند.
در انتخاب نام شرکت سهامی ، طبق تبصره ماده 4 لایحه اصلاحی : اولاَ ذکر کلمه ” سهامی ” به منظور تمییز آن از غیرسهامی و ثانیاَ ذکر کلمه ” عام ” یا ” خاص” برای تمییز آن از نوع دیگر ضروری است . این کلمات باید بلافاصله با نام شرکت قبل یا بعد از آن منظور و در کلیه اوراق و اطلاعیه ها و آگهی های شرکت به طور روشن و خوانا قید شود. بنابراین می توان نام شرکت را به این صورت ” شرکت سهامی خاص گلبرگ ” انتخاب کرد ولی نوعاَ نام شرکت ها را به این ترتیب می نویسند شرکت گلبرگ ( سهامی خاص ) .
همچنین در نام شرکت سهامی نام هیچ یک از شرکا نباید درج شود در غیر این صورت شرکت تضامنی محسوب خواهد شد. زیرا درج نام شرکا در نام شرکت مخصوص شرکت های تضامنی است و در صورتی که در نام شرکت سهامی، نام یکی از شرکا درج شود ممکن است افراد خارج از شرکت، این شرکت را تضامن تلقی کنند.

    مرکز اصلی شرکت

در بند 4 ماده 8 و بند 3 ماده 9 لایحه اصلاحی به لزوم ذکر مرکز اصلی شرکت شده است. ” مرکز اصلی شرکت و محل شعب آن اگر تاسیس شعبه مورد نظر باشد ” .
مرکز اصلی شرکت از جهات ذیل مورد نطر است :
1. جلسات مجامع عمومی و هیئت مدیره معمولاَ در مرکز اصلی شرکت تشکیل می شود.
2. تصفیه امور ورشکستگی شرکت در مرکز اصلی شرکت انجام می شود.
3. از همه مهم تر مسائل مربوط به اصول محاکمات ( آیین دادرسی مدنی ) از قبیل اخطار ، احضار ، ابلاغ اسناد تعهد آور نیز در مرکز اصلی شرکت انجام می گردد. ممکن است شرکت دارای شعبی هم باشد ولی در این صورت محل آن باید مشخص گردد.
تغییر مرکز اصلی شرکت در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است.

    موضوع شرکت

موضوع شرکت عبارت است از عنصر اصلی شرکت یعنی هدف و چیزی که شرکت به خاطر انجام آن تشکیل شده است.
موضوع شرکت می تواند به طور کلی ( مثلاَ خرید و فروش لوازم خانوادگی ) و تجارت کالای مخصوصی مثلاَ خرید و فروش پنبه باشد ولی باید دارای شرایط ذیل باشد :
1. موضوع شرکت باید صریح و منجز باشد. منظور از صریح این است که ابهام نداشته باشد . موضوع باید منجز باشد . یعنی مشکوک بین مسائل مختلف نباشد. بنابراین نمی توان گفت ” موضوع شرکت عبارت است از خرید و فروش لوازم یدکی اتومبیل یا وسایل منزل ” این عبارت منجز نیست . معلوم نیست که به طور دقیق کدام یک از این دو نوع موضوع شرکت است.
2. موضوع شرکت باید مشروع بوده و متضمن منفعت عقلایی باشد.
تغییر موضوع شرکت از نظر قوانین بلامانع است ولی این تغییر در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است.

    مدت شرکت

مدت شرکت ممکن است محدود یا نامحدود باشد. موقعی مدت شرکت محدود است که در اساسنامه مدت معینی مثلاَ پنج سال یا ده سال نعیین شده در غیر این صورت مدت شرکت نامحدود است.
محدود یا نامحدود بودن مدت شرکت از نظر انحلال آن قابل توجه است. در صورتی که مدت شرکت محدود باشد در این صورت بعد از انقضای مدت شرکت به خودی خود منحل می شود. مگر اینکه مدت تمدید شود. در صورتی که مدت شرکت محدود نباشد انحلال آن در اختیار مجمع عمومی فوق العاده است. در هر حال هر نوع تغییری در مدت فعالیت شرکت اعم از تمدید ، اقلیل و خاتمه در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است.

    سرمایه شرکت

در هیچ یک از شرکت های تجاری به جز شرکت های سهامی محدودیت خاصی برای سرمایه از نظر قانونی وجود ندارد. در شرکت های سهامی نیز برای حداکثر سرمایه محدودیتی نیست ولی برای حداقل آن قانون محدودیت قائل شده است. ماده 5 لایحه اصلاحی مقرر می دارد : ” در موقع تاسیس، سرمایه شرکت های سهامی عام از پنج میلیون ریال و سرمایه شرکت های سهامی خاص از یک میلیون ریال نباید کمتر باشد “.
طبق ماده مذکور اگر بعد از تاسیس سرمایه شرکت از این مبلغ کمتر شود و در ظرف یک سال تکمیل نگردد هر ذینفعی می تواند انحلال شرکت را از دادگاه بخواهد.

    اندوخته قانونی ( سرمایه احتیاطی )

به موجب ماده 140 قانون تجارت هیات مدیره مکلف است هر سال یک بیستم از سود خالص شرکت را به عنوان اندوخته قانونی موضوع نماید تا نسبت به ضررها و یا هزینه های غیرقابل پیش بینی تعیین تکلیف گردد.

    سهام شرکت

سهم جمع سهم می باشد و سهم در ماده 24 ل. ا. ق. ت اینگونه تعریف شده است : ” سهم قسمتی از سرمایه شرکت سهامی است که مشخص میزان مشارکت و تعهدات و منافع صاحب آن در شرکت باشد ورقه سهم سند قابل معامله ای است که نماینده مقدار سهامی است که صاحب آن در شرکت سهامی دارد ..”دارنده سهم نسبت به سهم مالک دارایی شرکت نمی باشد بلکه نسبت به سهم خود از شرکت دارای حق می باشد به موجب آن از منافع شرکت استفاده کرده و در مجمع عمومی رای می دهد و در صورت انحلال از دارایی شرکت سهم خواهد برد.
سهام به بانام ، بی نام و ممتاز و انتفاعی یا موسس تقسیم می شود.

    سال مالی شرکت

سال مالی شرکت روز اول فروردین هر سال آغاز می شود و روز آخر اسفند همان سال به پایان می رسد. اولین سال مالی شرکت از تاریخ تاسیس تا آخر اسفند ماه همان سال است.

    انحلال شرکت

در صورتی که شرکت به هر دلیلی قادر به ادامه حیات نباشد در این صورت منحل خواهد شد. طبق موارد پیش بینی شده در قانون انحلال ممکن است به خودی خود باشد یا طبق تصمیمات دادگاه . به موجب ماده 199 لایحه اصلاحی در موارد ذیل شرکت به خودی خود و بدون نیاز به حکم دادگاه منحل خواهد شد :
1. وقتی که شرکت موضوعی را که برای آن تشکیل شده است انجام داده یا انجام آن غیر ممکن است.
2. در صورتی که شرکت برای مدت معینی تشکیل گردیده و آن مدت منقضی شده باشد مگر اینکه مدت قبل از انقضای آن تمدید شود.
3. در صورت ورشکستگی
4. در هر موقع که مجمع عمومی فوق العاده صاحبان سهام به هر علتی رای بر انحلال شرکت بدهد.

    تغییر در اساسنامه شرکت

به موجب ماده 83 ل. ا. ق. ت هرگونه تغییر در اساسنامه در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده می باشد. البته این امر مشروط بر این است که این تغییرات خلاف قانون نباشد.

   



طبق قاعده کلی ، وظیفه دعوت از مجامع عمومی را می توان در 3 مرحله ی زمانی شرکت تقسیم نمود :
قبل از تشکیل : موسسین

بعد از تشکیل : هیات مدیره
بعد از انحلال : مدیر تصفیه
موارد بالا قاعده کلی بوده و می توان در حالات ذیل ، مراجع مکلف به دعوت را بررسی نمود :
1. ابتدا هیات مدیره سپس بازرس
2. هیات مدیره یا بازرس
3. دعوت از مجمع عمومی توسط صاحبان سهام
4. دعوت از مجمع عمومی در دوران انحلال
5. مرجع ثبت شرکت ها
در این نوشتار، به بررسی شرایطی که می توان از مرجع ثبت شرکت ها تقاضای دعوت از مجمع عمومی عادی را داشت نمود می پردازیم .
یادآوری می گردد :
مجمع عمومی عادی که بلحاظ کاربرد و عمومیت در مقایسه با مجامع عمومی دیگر از اهمیت بیشتری برخوردار است بطور معمول هر سال یک بار در زمانی که اساسنامه شرکت معین کرده باشد تشکیل و در چارچوب وظایف مقرر و مصرح در اساسنامه ، بحث ، بررسی و اتخاذ تصمیم می نماید . چنانچه هیات مدیره در موعد مقرر، مجمع عمومی را برای تشکیل جلسه سالیانه دعوت نکند بازرس یا بازرسان موظف هستند راساَ به این کار اقدام نمایند و در غیر این صورت سهامداران شرکت که بیش از 15 درصد سرمایه شرکت را در اختیار داشته باشند می توانند از مجمع عمومی برای تشکیل جلسه دعوت به عمل آورند.
برای رسمیت اجلاس مجمع عمومی عادی حضور حداقل بیش از نصف سهامداران دارای حق رای الزامی است . چنانچه در دعوت اول حد نصاب مذکور حاصل نشود جلسه بعدی ( دوم) با حضور هر عده از صاحبان سهام دارای حق رای رسمیت خواهد داشت و مصوبات آن نیز قانونی می باشد منوط به اینکه در دعوت دوم نتیجه دعوت اول ( عدم تشکیل آن ) قید شده باشد. ( ماده 78)
وظایف مجمع عمومی عادی ( سالیانه ) صاحبان سهام به قرار ذیل است :
1- رسیدگی و اتخاذ تصمیم درباره کلیه امور جاری شرکت غیر از آنچه که در صلاحیت مجامع عمومی موسس یا فوق العاده است .
– رسیدگی به ترازنامه و حساب سود و زیان سال مالی قبل و صورت دارایی و مطالبات و دیون شرکت و صورتحساب دوره عملکرد و سالانه شرکت متعاقب استماع گزارش مدیران و بازرس یا بازرسان
– انتخاب مدیران و بازرس یا بازرسان
– تصویب ترازنامه و دستور تقسیم سود بین صاحبان سهام
– تعیین روزنامه کثیرالانتشاری که آگهی ها و اطلاعیه های شرکت تا مجمع عمومی عادی سال بعد در آن انتشار خواهد یافت .

    مرجع ثبت شرکت ها

الف : انقضای مدت ماموریت مدیران
به موجب ماده 136 لایحه ، " در صورت انقضای مدت ماموریت مدیران تا زمان انتخاب مدیران جدید، مدیران سابق کماکان مسئول امور شرکت و اداره آن خواهند بود. هر گاه مراجع موظف به دعوت مجمع عمومی به وظیفه خود عمل نکنند هر ذینفع می تواند از مرجع ثبت شرکت ها دعوت مجمع عمومی عادی را برای انتخاب مدیران تقاضا نماید ".
با جمع 3 شرط ذیل می توان از مرجع ثبت شرکت ها تقاضای دعوت از مجمع عمومی عادی را داشت :
1. انقضا مدت ماموریت مدیران
2. عدم دعوت مراجع موظف به دعوت
3. تقاضای هر ذینفع ( نیازی به تقاضای دارندگان حداقل یک پنجم سهامی نمی باشد ).
ب: به موجب ماده 231 لایحه ، در صورت فوت ، حجر یا ورشکستگی مدیر تصفیه واحد که توسط مجمع عمومی انتخاب شده باشد، می توان از مرجع ثبت شرکت ها درخواست دعوت از مجمع عمومی عادی را نمود.

    ضمانت اجرای عدم رعایت مقررات قانونی در مجامع عمومی

به موجب ماده 270 لایحه قانون تجارت ، هر گاه مقررات قانونی در تصمیماتی که توسط هر یک از ارکان شرکت اتخاذ می گردد رعایت نشود بر حسب مورد بنا به درخواست هر ذینفع، بطلان تصمیمات مذکور به حکم دادگاه اعلام خواهد شد. لیکن موسسین و مدیران و بازرسان و صاحبان سهام شرکت نمی توانند در مقابل اشخاص ثالث به این بطلان استناد نمایند.
شایان ذکر است ، به موجب ماده 106 لایحه ، اصولاَ الزامی به ثبت تصمیمات مجامع عمومی در مرجع ثبت شرکت ها نیست مگر موارد مصرح در ماده 106 لایحه . برخی از این تصمیمات در صلاحیت مجمع عمومی عادی و برخی در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است.
1. انتخاب مدیران و بازرس یا بازرسان : مجمع عمومی عادی
2. تصویب ترازنامه : مجمع عمومی عادی
3. کاهش یا افزایش سرمایه و هر نوع تغییر در اساسنامه : مجمع عمومی فوق العاده
4. انحلال شرکت و نحوه تصفیه آن : مجمع عمومی فوق العاده 

   


پروسه ثبت تغییرات شرکت

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


اشخاص حقوقی پس از ثبت ممکن است نیاز به تغییر و تحولاتی در اساسنامه شرکتشان داشته باشند. به موجب قانون تمامی تغییرات شرکت ها می بایست در اداره ثبت شرکت ها به ثبت برسد. ثبت این تغییرات مستلزم تنظیم صورتجلسه است.

لذا ابتدا لازم است انجام تغییرات با موافقت و رای اکثریت مجمع عمومی یا هیات مدیره به تصویب برسد . پس از اتخاذ تصمیم در خصوص تغییرات شرکت ، تنظیم و تدوین صورتجلسات مربوطه انجام می پذیرد.

    انواع تغییرات شرکت عبارت است از :

تغییر موضوع شرکت  ،  تغییر مرکز اصلی شرکت ، تغییر نام شرکت ، تغییر مدت شرکت ( کم یا زیاد کردن آن ) ،  تغییر سرمایه شرکت ( افزایش یا کاهش آن ) ،  افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ،  ورود و با خروج شریک یا شرکا ،  انحلال شرکت ، تغییر دارندگان حق امضا ،تعیین سمت هیات مدیره ، انتخاب یا تمدید اعضای هیات مدیره ، افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ، تبدیل سهام شرکت به بی نام و بی نام ، تصویب تراز سود و زیان ، تعیین و تصویب بیلان مالی ، نقل و انتقال سهام ( در شرکت های سهامی خاص )

    صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده در تغییرات شرکت

در طول حیات شرکت ، مسائلی ممکن است پیش آید که نه مربوط به تاسیس شرکت است و نه مربوط به امور جاری شرکت . بلکه اموری است اتفاقی ، مهم و فوق العاده . در این صورت مجمع عمومی فوق العاده شرکت باید تشکیل و نسبت به آن ها اتخاذ نصمیم کند از قبیل لزوم تغییر نام ، موضوع ، سرمایه  یا مرکز اصلی شرکت یا افزایش و کاهش سرمایه که همیشه و به طور مرتب پیش نمی آید بلکه در بعضی مواقع به لحاظ بعضی مصالح ایجاب می کند که تغییری در وضعیت آن ها پیش آید. در این صورت مجمع عمومی فوق العاده تشکیل و نسبت به آن ها اتخاذ تصمیم می کند. مسائل مربوط به این مجمع را به شرح ذیل بررسی می کنیم :
الف ) نحوه تشکیل و اتخاذ تصمیم
دعوت شرکا به طور کلی در مجامع عمومی باید از طریق نشر آگهی در روزنامه کثیرالانتشار شرکت به عمل آید. طبق تبصره ماده 97 لایحه اصلاحی چنانچه کلیه صاحبان سهام در مجمع حاضر باشند نشر آگهی و تشریفات دعوت الزامی نیست.
برای رسمیت یافتن مجمع عمومی فوق العاده  حضور لااقل دارندگان بیش از نصف سهامی که حق رای دارند الزامی است. اگر در اولین جلسه این حد نصاب تامین نشد، در جلسه دوم با حضور دارندگان بیش از یک سوم سهامی که حق رای دارند رسمیت خواهد یافت .
اگر در جلسه دوم هم حد نصاب قانونی تامین نگردد در این صورت موضوع منتفی است و برخلاف مجمع عمومی موسس، که در این صورت جلسه سومی پیش بینی شده و در مورد مجمع عمومی عادی، که در جلسه دوم با حضور هر تعداد از صاحبان سهام می توان تصمیم گیری کرد، در مورد مجمع عمومی فوق العاده با تشکیل جلسه دوم و عدم تامین حد نصاب معلوم می شود سهامداران شرکت علاقه ای به طرح آن ندارند و موضوع موقتاَ مسکوت می ماند.
در هر حال، بعد از رسیدن به حد نصاب، تصمیم گیری در مجمع مزبور، همیشه با اکثریت دوسوم آرای اعضای حاضر در جلسه رسمی معتبر خواهد بود.
ب ) صلاحیت و اختیارات مجمع عمومی فوق العاده
هر گونه تغییر در مواد اساسنامه یا در سرمایه شرکت یا انحلال شرکت قبل از موعد منحصراَ در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است “.
لذا هر نوع تغییرات اساسی در امور شرکت و از جمله هر گونه تغییر در مقررات اساسنامه شرکت ، در صلاحیت این مجمع می باشد. بنابراین مجمع عمومی

فوق العاده می تواند در موارد ذیل اتخاذ تصمیم کند :
1. تغییر نام شرکت
2. تغییر موضوع شرکت
3. تغییر مرکز اصلی شرکت
4. تغییر مدت شرکت ( کم یا زیاد کردن آن )
5. تغییر سرمایه شرکت ( افزایش یا کاهش آن )
6. تاسیس سهام ممتاز
7. افزایش یا کاهش تعداد اعضای هیات مدیره و بازرس ها و همچنین افزایش با کاهش مدت عضویت آنان ، مشروط بر اینکه برخلاف مقررات قانون تجارت نباشد.
8. تغییر مقررات مربوط به مجامع عمومی .
9. انحلال شرکت قبل از خاتمه مدت ( در صورتی که مدت محدود باشد ) و انحلال آن در صورت اعلام محدودیت مدت
10. اتخاذ هر گونه تصمیمی که در صلاحیت مجمع عمومی موسس و مجمع عمومی عادی نبوده و از امور فوق العاده شرکت محسوب می گردد.
ج) ممنوعیت های مجمع عمومی فوق العاده
مجمع عمومی فوق العاده از اتخاذ تصمیم در موارد ذیل ممنوع است :
1. تصمیم گیری گیری در مسائلی که در صلاحیت سایر مجامع عمومی شرکت است.
2. اتخاذ تصمیم برخلاق مقررات قانونی ( به طور کلی ) و برخلاف مقررات تجاری ( به طور خاص ) زیرا توافق اشخاص برخلاف مقررات قانونی اعتبار ندارد.
3. مجمع عمومی فوق العاده مثل سایر مجامع عمومی شرکت ، حق تغییر تابعیت شرکت را ندارد.
4. حق افزایش تعهدات سهام را با هیچ اکثریتی ندارد زیرا از نظر حقوقی اگر چه تعهد به نفع شخص ثالث جائز است ولی توافق و تراضی به ضرر دیگران ( افزودن تعهدات آنان بدون رضایتشان ) جائز نیست. ولی مجمع عمومی فوق العاده می تواند به اتفاق آرای کلیه شرکای شرکت به تعهدات آنان بیفزاید. ( مثلاَ سرمایه شرکت را افزایش دهد ).
ضمناَ مجمع عمومی عادی و فوق العاده ممکن است حسب نیاز تواماَ تشکیل شوند . مثلاَ همزمان با تشکیل مجمع عمومی به منظور رسیدگی به ترازنامه و سایر امور جاری شرکت ، تصمیم به افزایش سرمایه هم گرفته شود، در این صورت ضمن اینکه ، دستور جلسه در آگهی مربوط به دعوت باید قید شود هر یک از دو موضوع مختلف از نظر حد نصاب و رای گیری تابع مقررات مربوط به مجمع مربوطه خواهد بود.

    صلاحیت مجمع عمومی عادی در تغییرات شرکت

سایر مواردی که جزو اختیارات مجمع عمومی فوق العاده نمی باشد در صلاحیت مجمع عمومی عادی است که از جمله شامل تعیین اعضاء هیئت مدیره ( اصلی و علی البدل ) تعیین بازرسین ( اصلی و علی البدل ) ، تصویب بیلان مالی ، تعیین پاداش مدیران و ..می باشد.

    صلاحیت هیات مدیره در تغییرات شرکت

به موجب ماده 118 لایحه قانونی 1347 ، جز درباره موضوعاتی که به موجب مقررات این قانون اخذ تصمیم و اقدام درباره آن ها در صلاحیت خاص مجامع عمومی است ، مدیران شرکت دارای کلیه اختیارات لازم برای اداره امور شرکت می باشند؛ مشروط بر آنکه تصمیمات و اقدامات آن ها در حدود موضوع شرکت باشد.
لذا هیات مدیره نمی تواند تغییر و اصلاح اساسنامه را خود بر عهده گیرد ، سرمایه شرکت را تغییر دهد ، و تصمیم به انحلال شرکت قبل از موعد بگیرد ؛ چه این موارد منحصراَ در صلاحیت مجمع عمومی فوق العاده است. ( ماده 83)
از جمله اختیارات هیات مدیره عبارت است از :
ترتیب اندوخته قانونی ( ماده 140 ) ، افزایش سرمایه شرکت در صورتی که مجمع عمومی فوق العاده به او اجازه دهد ( ماده 162 ) ؛ اصلاح اساسنامه پس از عملی ساختن افزایش سرمایه در قسمت مربوط به مقدار سرمایه ثبت شده و اعلام مراتب به مرجع ثبت شرکت ها و آگهی آن برای اطلاع عموم ( ماده 163 ) ؛ درج آگهی دعوت از مجمع عممومی در روزنامه ( مواد 95 و 192 ) ؛ رسیدگی به تعهدات پذیره نویسان و تعیین تعداد سهام هر یک از تعهد کنندگان در فرض افزایش شرکت و اعلام مراتب به مرجع ثبت شرکت ها برای ثبت و آگهی و دستور استرداد وجه سهام اضافه خریداری شده به بانک برای پرداخت به پذیره نویسان ذی نفع ( ماده 181 ) ؛ و تصفیه امور شرکت سهامی، اگر اساسنامه ترتیب دیگری مقرر نکرده باشد. ( ماده 204 )
برای هر یک از جلسات هیئت مدبره باید صورتجلسه ای تنظیم شود . در مورد این صورتجلسه ذکر نکات ذیل ضروری است :
اولاَ : صورتجلسه باید به امضای اکثریت مدیران حاضر در جلسه برسد.
2. خلاصه ای از مذاکرات جلسه
3. تصمیمات اتخاذ شده با قید تاریخ
4. قید نظر مدیران مخالف با تمام یا بعضی از تصمیمات منخذه
لازم به ذکر است ، طبق مواد 105 و 106 لایحه اصلاحی ، ضمن اینکه از مذاکرات و تصمیمات مجامع عمومی و هیات مدیره باید صورتجلسه ای ترتیب داده شود که به امضای هیئت رئیسه مجمع برسد، باید نسخه ای از صورتجلسه به انضمام سایر مدارک ، به منظور ثبت به مرجع ثبت شرکت ها ارسال شود.
کلیه اقدامات پذیرش صورتجلسات ازطریق سامانه اینترنتی به آدرس http://irsherkat.ssaa.ir صورت می گیرد.
اداره ی کل شرکتها در صورت صحت صورتجلسه و رعایت کردن کلیه اصول و قواعد قانونی آن و مطابقت موارد آن با پرونده ی اصلی، آگهی تغییرات ثبتی را صادر نموده که در روزنامه رسمی و محلی اطلاع رسانی شود.

    مدارک لازم جهت تغییرات شرکت ها و ثبت صورتجلسات شرکت به شرح  ذیل است :
    1. اصل و کپی از کلیه مدارک ثبتی شرکت ( شامل آگهی تاسیس )
    2. کپی آخربن آگهی تغییرات
    3. اصل شناسنامه یکی از سهامداران ( ترجیحاَ مدیر عامل شرکت )
    4. کپی کارت پایان خدمت اعضا و بازرسین جدید به بعد ( برابر اصل شده در دفاتر اسناد رسمی )
    5. اصل مهر شرکت
    6. در مورد شرکت هایی که از تاریخ ثبتشان یک سال گذشته باشد، کپی شناسنامه و کپی کارت ملی همه اعضا و سهامداران الزامی می باشد.
    7. در مورد تغییرات ورود اعضای جدید به شرکت، کپی شناسنامه ، کپی کارت ملی و کارت پایان خدمت الزامی می باشد.
    8. در صورت نقل و انتقال سهام برگه دارایی
    9. در مورد تبدیل نوع شرکت ، امضای اوراق جدید الزامی می باشد.
    10. در مورد انحلال شرکت ، خروج از شرکت و یا کاهش سهم سهامداران یا اعضا، امضا و اثر انگشت روی وکالتنامه همزمان با حضور ایشان در محل موسسه یا اداره ثبت شرکت ها الزامی می باشد.

   


آشنایی با شرکت تعاونی غیر سهامی

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

شرکت تعاونی غیر سهامی نزدیک ترین نوع شرکت تعاونی قانون ۱۳۹۲ به شرکت تعاونی طبق فرهنگ حقوقی داخلی وخارجی است. دو نوع شرکت تعاونی دیگری که قانونگذار۱۳۹۲ از دل شرکت های تعاونی درآورده است، سابقه قانونگذاری داخلی و خارجی ندارد و ظاهراً عملکرد موفقی هم نخواهد داشت، زیرا شرکت های تجارتی بر فرهنگ عمومی سرمایه داری در طی قرون استوار و رشد نموده است و بازی با الفاظ جایگزین آن نمی شود.

" شرکت تعاونی غیر سهامی طبق ماده ۴۳۷ قانون اشخاص حقوقی و شرکت های تجارتی شرکتی است که به وسیله چند شخص تشکیل و سرمایه آن در موقع تأسیس فقط به وسیله مؤسسان تأمین می شود وسرمایه آن به سهام یا هر نوع ورقه بهاداردیگر قابل تقسیم نیست و میزان سهم الشرکه هر یک از شرکاء از سقف مشخصی که به موجب این قانون تعیین می شود تجاوز نمی کند. شریک شرکت تعاونی غیر سهامی، به جز آنچه که به عنوان آورده در شرکت گذاشته است هیچ مسئولیتی در قبال دیون و تعهدات شرکت ندارد. به هر یک از شرکای شرکت تعاونی غیر سهامی عضو اطلاق می شود."
شرکت تعاونی غیر سهامی رسالتی شبیه رسالت سنتی شرکت های تعاونی دارد و بیشتر به همیاری و همکاری بین یاران همدل برای ارائه خدمات اهتمام می ورزد. تعداد اعضای شرکت تعاونی غیر سهامی از هفت نفر کمتر نمی تواند باشد و سرمایه هر شریک که فقط حق یک رأی در یک تعاونی دارد نمی تواند از یک هفتم کل سرمایه تجاوز نماید.
این شرکت از نوع سرمایه نیست زیرا مول نقش عمده ای درآن بازی نمی کند و موضوع آن ارائه خدمات به اعضاء است. در ماده ۴۳۸ تأکید به این شده است که شرکت تعاونی غیر سهامی فقط به اعضای تعاونی خدمات ارائه می کند. با وجود این شرکت تعاونی غیرسهامی شرکتی سود آور است ولی طریق تقسیم سود به این شکل است که در پایان هر سال مالی ما به التفاوت قیمت پرداختی بابت کالاها و یا خدمات ارائه شده به هر یک از اعضاء و قیمت تمام شده آن کالاها و یا خدمات به عنوان مازاد برگشتی به نسبت معاملات هر یک از اعضاء با شرکت به آن ها پرداخت می شود.
* شرکت تعاونی غیر سهامی به شرکت اشخاص شباهت دارد ولی بر خلاف شرکت اشخاص شخصیت شریک جز اینکه باید بر طبقه اشخاصی که شرکت را تشکیل می دهند تعلق داشته باشد در تشکیل آن مورد توجه نیست و شریک جز آنچه که به عنوان آورده در شرکت گذاشته است پس از انحلال مسئولیت دیگری ندارد.

• ترکیب اعضاء در شرکت تعاونی غیرسهامی :
در ماده ۴۳۷ ق.ا.ح.ش.ت شرکت تعاونی غیر سهامی به وسیله چند شخص تشکیل می شود که به آن ها عضو اطلاق می شود. عضو در شرکت های تعاونی شخصی است حقیقی که واجد شرایط مندرج در این قانون بوده و ملتزم به اهداف بخش تعاونی و اساسنامه قانونی آن تعاونی باشد. ولی در ماده ۴۵۹ قانون جدید به دستگاه های اجرایی اجازه مشارکت و سرمایه گذاری داده شده است. طبق این ماده هریک از دستگاه های اجرایی که در شرکت تعاونی غیر سهامی مشارکت یا سرمایه گذاری کرده اند می توانند نماینده ای برای نظارت و بازرسی در شرکت و حضور در جلسات مجمع عمومی و هیأت مدیره به عنوان ناظر داشته باشند‌‌. ملاحظه می شود که در اینجا ارباب حرف نقشی ندارند و لازمه عضویت در شرکت تعاونی شاغل بودن نیست بلکه هر شخص حقیقی یا حقوقی مانند سایر شرکت ها می تواند عضو شرکت تعاونی غیر سهامی باشد.
در قانون ۱۳۷۰ اجازه داده شده بود که ۴۹% سرمایه شرکت تعاونی توسط وزارتخانه ها، سازمان ها، شرکت های دولتی و وابسته به دولت و تحت پوشش دولت، بانک ها، شهرداری ها، شوراهای اسلامی کشوری، بنیاد مستضعفین و سایر نهادهای عمومی می توانند جهت اجرای بند ۲ اصل ۴۳ از راه وام بدون بهره یا هر راه مشروع دیگر از قبیل مشارکت، مضاربه، مزارعه، مساقات، اجاره، اجاره به شرط تملیک، بیع شرط، فروش اقساطی، صلح، اقدام به کمک در تأمین و یا افزایش سرمایه شرکت های تعاونی نمایند، بدون آنکه عضو باشند. در قسمت آخر ماده یادآوری نموده است که شخصیت های حقوقی که به طرق فوق الذکر از جمله (مشارکت) تا ۴۹ % سرمایه شرکت تعاونی را تأمین می نمایند، عضو نباشند.
چنین تصور می شود که در قانون جمهوری اسلامی ایران شخص حقوقی نمی تواند به عضویت شرکت تعاونی پذیرفته شود. ولی با ملاحظه این ماده این برداشت قابل انتقاد به نظر می رسد. زیرا معمولاً نماینده شخص حقوقی در شرکت ها به عنوان ناظر تعیین می شود.
ملاحظه می شود که شرکت تعاونی غیر سهامی اگر چه دستگاه های اجرایی را به عنوان سرمایه گذار به مشارکت پذیرفته است ولی عملاً می تواند دو نوع عضو داشته باشد. نوع اول: آن اشخاص عادی که تعداد آن ها نباید از هفت نفر کمتر باشد و نوع دوم: دستگاه های اجرایی که می توانند نماینده ای برای نظارت و بازرسی در شرکت و حضور در جلسات مجمع عمومی و هیأت مدیره به عنوان ناظر داشته باشند.
ب : اهداف شرکت تعاونی غیر سهامی :
در ماده اول بخش قانون تعاونی ۱۳۷۰ اهداف شرکت تعاونی به نحوی که نوشته خواهد شد بیان شده بود. این اهداف مورد توجه قانونگذار است و دولت مکلف به دستیابی به آن است. به عبارت دیگر از دیدگاه قانونگذار شرکت تعاونی وسیله ای در کنار وسائل دیگر برای رسیدن به توسعه اقتصادی است.
ولی از دیدگاه حقوق خصوصی و اعضاء شرکت، تعاونی شرکتی است که به منظور رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی شرکاء از طریق خودیاری و کمک متقابل و همکاری آن ها و تشویق به پس انداز تشکیل می شود. در این نوع شرکت نه تنها جستجوی منفعت که در سرلوحه اهداف شرکت های تجارتی دیگر قرار دارد، دیده نمی شود، بلکه توجه به مسائل اجتماعی و رفع مشکلات مشترک اعضاء، شرکت تعاونی را از دیگر شرکت های تجارتی ممتاز می نماید. در تعاونی تولید مشکل عمده مشترک اعضاء بیکاری است. لذا قانونگذار تصریح به این نموده است که در تعاونی های تولید عضو باید در تعاونی به کار اشتغال داشته باشد.
در ماده ۳ قانون شرکت های تعاونی ۱۳۵۰ پا فراتر رفته است و تصریح به این شده است که عضو به تمام یا قسمتی از خدمات مشترک موضوع شرکت احتیاج داشته باشد. وقتی نیاز به خدمات مشترک به وجود آمد عضویت در شرکت تعاونی برای تمام اشخاصی که محل عملیات یا سکونت آنها در حوزه عمل شرکت می باشد آزاد است و هیچ گونه تبعیض یا محدودیتی برای عضویت در شرکت نباید وجود داشته باشد. تنها عذر موجهی که ممکن است برای ممانعت ازعضویت وجود داشته باشد عدم کفایت ظرفیت فنی تأسیسات و وسائل و امکانات است. این مورد نیز باید در اساسنامه قید شده باشد و با استناد به اساسنامه و عدم کفایت طرفین از پذیرش عضو امتناع شود.
در قانون ۱۳۹۲ به اهداف شرکت تعاونی غیر سهامی اشاره ای نشده است ولی ترکیب اعضاء به تشکیل شرکت همان صورت قانون ۱۳۷۰ باقی مانده است و این ترکیب اعضاء و تشکیل شرکت نمی تواند اهداف صرف شرکت تجاری را دنبال نماید و عملاً همان اهداف قانون ۱۳۷۰ را دنبال می کند. در عمل مشخص نیست که آیا شرکت تعاونی غیر سهامی به دنبال همواری و همیاری گروهی یا وسیله ای در جهت رسیدن به اهداف کلان اقتصادی دولت و یا وسیله جستجوی منفعت در اختیار اعضاء است.
ج : پایبندی به اصول تعاون در شرکت تعاونی غیرسهامی :
در قانون بخش تعاونی ۱۳۷۰ اصول تعاون در دایره الزامات اهداف اقتصادی قانون کم رنگ شده است و اهداف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نظام جمهوری اسلامی براصول تعاون که درهر قانون تعاونی باید وجود داشته باشد غلبه نموده است.
با این وجود قانون به اصول تعاون پایبند است. به این ترتیب که اگر چه در بعضی از موارد برای عضویت در تعاونی محدودیت قائل شده است و آزادی عضویت را از واجد شرایط سلب نموده است، ولی در ماده ۱۲ صریحاً اصل آزادی خروج از شرکت تعاونی اعلام و تذکر داده است که نمی توان منع خروج از شرکت تعاونی نمود. به همین ترتیب در تبصره ۴ ماده ۳۶ خدمات اعضاء هیأت مدیره در ازاء عضویت در هیأت مدیره شرکت های تعاونی بلاعوض است ولی هزینه اجرای مأموریت هایی که از طرف تعاونی در حدود بودجه مصوب مجمع عمومی به آنان ارجاع می شود قابل پرداخت است و مجمع می تواند مبلغی از سود خالص را به عنوان پاداش به آنان بپردازد.
در قانون شرکت های تعاونی ۱۳۵۰ که شرکت تعاونی با عنوان یکی از انواع شرکت های تجارتی تلقی می شده اصول تعاون نمایان تر دیده می شود. چنانکه دیدیم در تعریف شرکت تعاونی رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع چنین تصور می شود که در قانون جمهوری اسلامی ایران شخص حقوقی نمی تواند به عضویت شرکت تعاونی پذیرفته شود. ولی با ملاحظه این ماده این برداشت قابل انتقاد به نظر می رسد‌. زیرا معمولاً نماینده شخص حقوقی در شرکت ها به عنوان ناظر تعیین می شود.
در ماده ۳ قانون شرکت های تعاونی مقرر شده است که عضویت در شرکت تعاونی برای تمام اشخاصی که محل عملیات یا سکونت آنها در حوزه عمل شرکت باشد و به تمام یا قسمتی ازخدمات شرکت احتیاج داشته باشند آزاد است. شرط عضویت در شرکت تعاونی خرید و پرداخت تمام بهای لااقل یک سهم می باشد‌ هیچ گونه تبعیض یا محدودیتی برای عضویت در شرکت نباید وجود داشته باشد مگر به سبب عدم کفایت ظرفیت فنی تأسیسات و وسائل و امکانات شرکت مشروط بر اینکه در اساسنامه تصریح شده باشد. خروج هرعضو از شرکت اختیاری است و نمی توان آن را منع کرد و بهای سهم یا سهام او حداکثر به ارزش اسمی باید ظرف یک سال از تاریخ خروج عضو از شرکت نقداً پرداخت گردد. مجمع عمومی عالی ترین مرجع اتخاذ تصمیم و ابراز اراده جمعی برای اداره امور شرکت است که در آن تمام اعضاء حق دارند حضور به هم رسانند و رأی خود را درباره موضوع دستور جلسه مجمع بدهند. در مجمع عمومی هر عضو قطع نظر از تعداد سهام فقط دارای یک رأی است.

   



توسعه و ترقی صنعت و تجارت و تولید اجناس متحد الشکل و افزایش فروش کارخانجات و گسترش روابط بین المللی اهمیت زیادی به علامت تجاری داده و کلیه کشورها مجبور شدند برای حفظ و حمایت تولیدکنندگان و جلوگیری از فریب مصرف کنندگان قوانین و مقرراتی برای علائم تجاری وضع کنند و امروزه در کلیه کشورها مقرراتی برای ثبت و حمایت علائم تجاری و صنعتی وضع گردیده است.
در ایران برای اولین بار در سال 1304 قانونی برای ثبت و حمایت علائم تجاری و صنعتی تصویب گردید که بعداَ در سال 1310 مورد تجدیذ نظر قرار گرفت . علاوه بر قانون مزبور و آیین نامه اجرایی آن ، ماده 249 قانون مجازات عمومی نیز مواردی را برای حمایت علایم تجاری ثبت شده پیش بینی نموده است. آیین نامه ای نیز در سال 1328 برای ثبت اجباری علامت صنعتی برای بعضی از مواد دارویی و خوراکی و لوازم آرایش تصویب گردید. آیین نامه قانون ثبت علایم تجاری که بدواَ در سال 1310 به تصویب رسیده بود در سال 1337 مورد تجدید نظر قرار گرفت.
این قوانین ، علائم تجاری را که حق استعمال انحصاری آن به اشخاص معین داده شده مورد حمایت خود قرار داده و اشخاص دیگر را از تعدی و تخطی نسبت به آن منع می نماید و به جهت منافعی که برای جامعه در رواج علامات تجاری هست اشخاص متعددی را محکوم به جیران خسارت صاحب علامت می نماید و دامنه خسارت را به قدری وسیع قرار داده که شامل ضررهای وارده و حتی منافعی می داند که طرف از آن محروم شده است ( ماده 49 ) . در واقع قانون ، عدم النفع را در این مورد جزء خسارت قرار داده است. علاوه بر آن مقررات سختی برای تعقیب جزائی وضع گردیده است. قانون مجازات اسلامی ( تعزیرات ) مصوب مرداد 1362 برای متخلفین مجازاتی به شرح ذیل تعیین نموده است :
ماده 122- هر کس علامت تجاری ثبت شده در ایران را عالماَ جعل کند یا با علم به مجعول بودن استعمال نماید یا در روی اوراق و اعلانات یا روی محصولات قرار دهد یا با علم به مجعول بودن به معرض فروش گذاشته یا به فروش برساند یا به الحاق یا کسر یا تغییر قسمتی از خصوصیات آن تقلید کند به نحوی که موجب فریب مشتری شود، به مجازات شلاق تا 74 ضربه محکوم خواهد شد.
ماده 123- هر کس محصولی را که دارای علامت مجعول یا تقلیدی بوده یا دارای علامتی است که من غیر حق استعمال شده است از ایران صادر و یا به مملکت وارد کند، به حبس از سه ماه تا سه سال محکوم خواهند شد.
ماده 124- اشخاص ذیل به حبس تا شش ماه محکوم خواهند شد :
1. کسانی که علامت تجاری اجباری را در روی محصولی که اجباراَ باید دارای آن علامت باشد استعمال نکنند.
2. کسانی که عالماَ محصولی را به معرض فروش گذاشته یا بفروشند که دارای علامتی نباشد که برای آن محصول اجباری است.
ماده 249 اصلاحی قانون مجازات عمومی –  هر کس نسبت به علامت تجاری ثبت شده در ایران عالماَ مرتکب یکی از اعمال ذیل شود به حبس تادیبی از سه ماه الی سه سال و به جزای نقدی از صد الی هزار تومان و یا به یکی از این دو مجازات محکوم خواهد شد :
هر کس علامت تجاری غیر را جعل یا به علم به مجعول بودن آن استعمال نماید.
هر کس علامت تجاری غیر را بدون اجازه صاحب علامت استعمال کند اعم از اینکه در روی اوراق و اسناد و یا اعلانات و قبوض و امثال آن ها باشد یا در محصولات.
هر کس محصولی به معرض فروش گذاشته و یا به فروش برساند که در روی آن محصول علامت مجعول و یا علامتی باشد متعلق به غیر که صاحب علامت اجازه استعمال آن را نداده است.
هر کس علامت تجاری غیر را با الحاق خواه با کسر، خواه با تغییر دادن قسمتی از خصوصیات آن ، تقلید کند به نحوی که مشتری عادی یعنی کسی که اطلاعات مخصوص ندارد فریب بخورد و یا با علم به تقلیدی بودن آن علامت را استعمال کند.
طرح جزایی در ارتباط با نقض علامت تجاری همانند دعاوی حقوقی در دادگاه های تهران صورت می پذیرد و در مورد دعاوی جزایی چنانچه جرم در خارج از شهر تهران واقع یا کشف شود یا متهم در خارج از تهران دستگیر شود ، در این صورت تحقیقات اولیه در محل کشف یا دستگیری صورت می پذیرد.

   


ترتیب و تشکیل جلسات هیات مدیره

سه شنبه 2 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


هیات مدیره شرکت سهامی :

به موجب ماده 107 لایحه قانون تجارت، شرکت های سهامی عام و خاص توسط هیات مدیره اداره می شوند. در حقیقت بازوی اداره شرکت ، هیات مدیره محسوب می شود و بازوی تصمیم گیری شرکت ، مجامع عمومی هستند. اختیارات هیات مدیره علاوه بر تکالیف و اختیارات قانونی، عام می باشد. هیات مدیره از جهت سلسله مراتب، تابع مجمع عمومی می باشد. سمت هیات مدیره مباشرتی است و اعضای هیات مدیره نمی توانند سمت خود را به دیگران تفویض کنند. هیات مدیره باید از بین سهامداران شرکت انتخاب شود. حداقل تعداد سهام لازم برای تصاحب سمت هیات مدیره، معادل حداقل تعداد تعیین شده سهام وثیقه طلق اساسنامه می باشد. در لایحه قانونی منظور از عبارت مدیران ، هیات مدیره می باشد نه مدیر عامل.

    ترتیب و تشکیل جلسات هیات مدیره

به موجب ماده 119 لایحه ، هیات مدیره در اولین جلسه خود یک رئیس و یک نایب رئیس انتخاب می کند. شخص حقوقی نمی تواند رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره باشد اما شخص حقیقی نماینده شخص حقوقی چون در حکم اعضای هیات مدیره است ، می تواند به عنوان رئیس یا نایب رئیس انتخاب شود. عزل رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره از سمت ریاست یا نایب رئیسی در صلاحیت هیات مدیره است. مدت ریاست یا نایب رئیسی اعضای هیات مدیره نباید از مدت عضویت آن ها در هیات مدیره بیشتر باشد. مثلاَ اگر از مدت عضویت شخص در هیات مدیره شش ماه باقی مانده است ، مدت ریاست وی نباید بیش از 6 ماه باشد.
نایب رئیس هیات مدیره فقط در صورتی می تواند انجام فعالیت کند که رئیس موقتاَ قادر به انجام سمت نباشد و اگر رئیس به صورت دائمی قادر به انجام فعالیت نباشد، باید رئیس جدیدی انتخاب شود.
از لحاظ ارزش و تاثیرگذاری، تفاوتی میان رای رئیس هیات مدیره و سایر اعضا وجود ندارد.
به موجب ماده 123 لایحه ، ترتیب دعوت و تشکیل جلسات هیات مدیره طبق اساسنامه می باشد نه قانون .
انتخاب و عزل مدیران :
– انتخاب اعضای هیات مدیره با مجمع عمومی عادی است.
– انتخاب رئیس و نایب رئیس هیات مدیره با هیات مدیره است.
– عزل اعضای هیات مدیره با مجمع عمومی است.
– عزل رئیس و نایب رئیس هیات مدیره از سمت ریاست با هیات مدیره است.

    جمع ریاست هیات مدیره و مدیر عامل

به موجب ماده 124 لایحه ، اصولاَ رئیس هیات مدیره نمی تواند هم زمان مدیر عامل همان شرکت باشد مگر با تصویب سه چهارم آرای حاضر در مجمع عمومی عادی. عزل مدیر عاملی که هم زمان رئیس هیات مدیره باشد با اکثریت مطلق آرای حاضر در جلسه رسمی مجمع عمومی عادی امکان پذیر است.

    نصاب تصمیم جلسات هیات مدیره

به موجب ماده 121 لایحه ، نصاب تصمیم جلسات اعضای هیات مدیره اکثریت آرای حاضرین ( اکثریت مطلق ) است. مثلاَ اگر 8 نفر در جلسه هیات مدیره حاضر باشند حداقل 5 نفر باید موافق باشند تا تصمیم موضوع رای تصویب شود. لازم به ذکر است که اساسنامه می تواند اکثریت بیشتری مانند دوسوم یا سه چهارم یا اتفاق آرا برای نصاب جلسات هیات مدیره در نظر بگیرد، اما امکان تعیین نصاب کم تر از اکثریت مطلق امکان پذیر نیست.
محدود کردن حق عزل رئیس یا نایب رئیس هیات مدیره مطلقاَ باطل است.

    نصاب تشکیل جلسات هیات مدیره


به موجب ماده 121 لایحه ، برای تشکیل جلسات هیات مدیره حضور بیش از نصف اعضای ( اکثریت مطلق عددی ) هیات مدیره الزامی است. برای تشکیل جلسات هیات مدیره برخلاف جلسات مجامع عمومی، ملاک میزان سرمایه اعضای هیات مدیره نمی باشد و اعضا بدون توجه به میزان سرمایه حق حضور و رای دارند.
به عقیده دکتر اسکینی، اعضای هیات مدیره می توانند وکیل یا نماینده خود را در جلسات هیات مدیره اعزام کنند اما نماینده و وکیل در نصاب رسمیت جلسات محاسبه نمی شوند و حق رای نخواهند داشت.
نصاب قانونی هیات مدیره :
تصمیم 1- اساسنامه ( به شرط بالای اکثریت مطلق ) 2- اکثریت مطلق آرای حاضرین
جلسات : بیش از نصف اعضا

    وظایف رئیس هیات مدیره

به موجب ماده 121  لایحه ، وظایف رئیس هیات مدیره عبارتند از :
1. دعوت از هیات مدیره
2. اداره جبسات هیات مدیره
3. دعوت از مجامع عمومی ( عادی – فوق العاده )
با وجود آن که طبق قانون وظیفه دعوت از مجامع عمومی با رئیس هیات مدیره می باشد، قانونگذار در ماده 254 لایحه برای رئیس و اعضای هیات مدیره در صورت عدم دعوت از مجامع عمومی ضمانت اجرای جزایی پیش بینی نموده است. به عقیده دکتر پاسبان، ماده 254 لایحه در دو صورت قابل توجیه می باشد. اول اینکه اگر رئیس هیات مدیره مجمع را دعوت نکرد و پس از آن اعضای هیات مدیره نیز مجمع را دعوت نکنند، مشمول ماده 254 لایحه و ضمانت اجرای جزایی می شوند. حالت بعد از اینکه ماده 254 لایحه ، مرتبط با ماده 91 لایحه است و آن هم فقط در خصوص دعوت از مجمع عمومی عادی برای مصوبات مالی می باشد و ارتباطی با دعوت از مجمع عمومی فوق العاده ندارد.
در صورتی که رئیس هیات مدیره به وظایف خود منجر بر دعوت از هیات مدیره عمل ننماید یا اینکه عده ای از اعضای هیات مدیره برای تصمیم گیری لازم بدانند که هیات مدیره را تشکیل دهند، می توانند با در نظر گرفتن ماده 122 لایحه ، هیات مدیره را دعوت کنند. طبق این ماده ، عده ای از مدیران که اقلاَ یک سوم اعضای هیات مدیره را تشکیل می دهند ، می توانند هیات مدیره را با دو شرط ذیل دعوت نمایند :
1. از تشکیل آخرین جلسه هیات مدیره حداقل یک ماه گذشته باشد.
2.  با ذکر دستور جلسه هیات مدیره
دعوت از هیات مدیره توسط برخی از اعضا به دلیل جلوگیری رئیس هیات مدیره در سوء استفاده از موقعیت خود می باشد.

    صورت جلسه اعضای هیات مدیره

به موجب ماده 123 لایحه ، محتویات صورتجلسه هیات مدیره عبارتند از :
1. ذکر نام مدیران حاضر و غایب
2. خلاصه ای از مذاکرات و تصمیمات متخذه با ذکر تاریخ
3. ذکر نظر مدیران مخالف با تمام یا بعضی از تصمیمات هیات مدیره
صورتجلسه باید امضای اکثریت مدیران حاضر( نه تمامی مدیران یا اکثریت مدیران حاضر و غایب ) برسد. در این صورت مدیران غایب نسبت به تصمیمات جلسه ای که غایب بوده اند، مسئولیت ندارند. 

   


قانون تجارت ایران در ماده 20، شرکت های تجاری را بر 7 قسم و به شرح ذیل احصاء نموده است :
1.شرکت های سهامی ( به موجب ماده 4 لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت مصوب 24/12/1347 شرکت سهامی به دو نوع شرکت سهامی عام و خاص تقسیم می شود.)

2.شرکت تضامنی
3.شرکت با مسئولیت محدود
4.شرکت مختلط غیر سهامی
5.شرکت مختلط سهامی
6.شرکت نسبی
7.شرکت تعاونی تولید و مصرف
در این مقاله ، به بررسی شباهت ها و تفاوت های میان انواع مختلف شرکت ها می پردازیم.

    حداقل تعداد شرکا :

– با مسئویت محدود : 2
– تضامنی : 2
– مختلط غیرسهامی : 2
– مختلط سهامی : 4
– تعاونی : 7
– سهامی عام : 5
– سهامی خاص : 3
نکته 1 : حداقل و حداکثر تعداد عضو در تعاونی ها به نسبت سرمایه و فرصت اشتغال و نوع فعالیت و رعایت اصل عدم تمرکز و تداول ثروت به وسیله آیین نامه ای تعیین می شود که به تصویب وزارت تعاون می رسد ولی در هر صورت تعداد اعضا نباید کمتر از 7 نفر باشد.
نکته 2 : در هیچ کدام از شرکت ها حداکثر تعداد اعضا معین نشده است.

    زمان ایجاد شخصیت حقوقی :

– تضامنی، نسبی ، با مسئولیت محدود و مختلط غیرسهامی : تادیه تمام سرمایه نقدی و تقویم و تسلیم سهم الشرکه غیرنقدی
– مختلط سهامی : تعهد تمام سرمایه و پرداخت حداقل یک سوم
– تعاونی : ثبت شرکت
– سهامی عام و خاص : قبول کتبی سمت توسط مدیران و بازرسان

    موضوع فعالیت شرکت ها :

– تضامنی : فعالیت تجاری
– نسبی : فعالیت تجاری
– با مسئولیت محدود : فعالیت تجاری
– مختلط غیرسهامی : فعالیت تجاری
– مختلط سهامی : فعالیت تجاری
– تعاونی : چنانچه موضوع فعالیت تجاری باشد ، تجاری و چنانچه موضوع فعالیت تجاری نباشد ، غیرتجاری
– سهامی عام و خاص : فعالیت تجاری یا غیرتجاری

    نوع سرمایه :

– تضامنی : سهم الشرکه
– نسبی : سهم الشرکه
– با مسئولیت محدود : سهم الشرکه
– مختلط غیرسهامی : سهم الشرکه
– مختلط سهامی : شرکای سهامی سهام و شرکای ضامن ، سهم الشرکه
– تعاونی : سهام
– سهامی عام و خاص : سهام

    مسئولیت مالی اعضا

– تضامنی : نامحدود
– نسبی : نامحدود و به نسبت سرمایه
– مختلط غیرسهامی : شریک ضامن نامحدود
– مختلط سهامی : شریک ضامن نامحدود و شرکای سهامی : تا میزان سرمایه
– تعاونی : محدود به میزان سهم مگر شرط خلاف در قرارداد
– سهامی عام و خاص : تا میزان سرمایه ( محدود به مبلغ اسمی سهم )

    تعداد مدیران :

– تضامنی : حداقل 1 ( از بین شرکا یا خارج )
– نسبی : حداقل 1 ( از بین شرکا یا خارج )
– با مسئولیت محدود : حداقل 1 ( در بین شرکا یا خارج )
– مختلط سهامی و غیرسهامی : حداقل 1 ( از بین شرکای ضامن )
– تعاونی : حداقل 3
– سهامی عام : حداقل 5 ( از بین سهامداران )
– سهامی خاص : حداقل 3 ( از بین سهامداران )
نکته 1 : حداکثر تعداد مدیران در قانون معین نشده است به جز شرکت تعاونی که حداکثر تعداد 7 نفر می باشد و در ازای اضافه شدن هر 400 نفر یک عضو باید به هیات مدیره اضافه شود اما در هر صورت باید بیشتر از 15 نفر باشد.
نکته 2 : مدیر عامل در سهامی عام و خاص حداقل یک نفر است و می تواند بیشتر از یک نفر نیز باشد و می تواند هم سهامدار باشد هم غیرسهامدار.

    اختیارات مدیران

– تضامنی، نسبی ، مختلط غیرسهامی و مختلط سهامی : اصل بر عدم اختیار مدیران است و اگر از حدود اختیارات تجاوز کنند معامله غیرنافذ می باشد.
– با مسئولیت محدود : اصل بر اختیار مدیران (  محدود کردن اختیار بر اساس اساسنامه ، در مقابل اشخاص ثالث معتبر و بر اساس غیراساسنامه، در مقابل اشخاص ثالث فاقد اعتبار است ).
– سهامی عام و خاص : اصل بر اختیار مدیران است. لازم به ذکر است محدود کردن اختیار، در مقابل اشخاص ثالث فاقد اعتبار است.
– مدیر تصفیه شرکت سهامی : اختیار عام ( محدود کردن اختیار ، مطلقاَ باطل و بلااثر است ).

    مرجع نظارت

– تضامنی : پیش بینی نشده
– نسبی : پیش بینی نشده
– مختلط غیرسهامی : پیش بینی نشده
– با مسئولیت محدود : تعداد شرکا بالای 12 وجود هیات نظار الزامی است.
– مختلط سهامی : الزام وجود هیات نظار
– تعاونی : الزام وجود بازرس
– سهامی عام و خاص : الزام وجود بازرس

    مدیر تصفیه

– تضامنی، نسبی ، مختلط سهامی و مختلط غیرسهامی : مدیر یا مدیران شرکت مگر انتخاب شرکای ضامن
– تعاونی و با مسئولیت محدود : مدیران شرکت مگر اساسنامه یا اکثریت مجمع عمومی
– سهامی عام و خاص : مدیران شرکت مگر پیش بینی اساسنامه یا مجمع عمومی فوق العاده یا دادگاه 

   


شرکت های تجاری بنا برتصریح ماده 20 قانون تجارت بر هفت قسم به قرار ذیل می باشند .
1. شرکت سهامی
2. شرکت با مسئولیت محدود
3. شرکت تضامنی
4. شرکت مختلط غیرسهامی
5. شرکت مختلط سهامی
6. شرکت نسبی
7. شرکت تعاونی تولید و مصرف
حقوق دانان انواع شرکت ها را از جهات مختلف دسته بندی کرده اند. در واقع، صاحب نظران و حقوقدانان با ارائه تقسیم بندی های مختلف این امکان را برای علاقه مندان به تشکیل شرکت فراهم نموده اند تا اقسام و انواع شرکت های تجاری را متناسب با خواست و نیاز خود در اختیار داشته باشد. یکی از این نیازمندی ها این است که علاقه مندان باید بدانند میزان مسئولیت هر یک از مدیران و شرکاء به تناسب نوع شرکت ثبت شده در چه وضعیتی قرار دارد. آیا مسئولیت مدیران در یک شرکت تضامنی یا نسبی که سرمایه چند شریک که خود دخالت در مدیریت شرکت دارند تفاوتی ندارد ؟ پاسخ سوال روشن است مدیر در شرکت سهامی عام به نمایندگی از سهامداران امین تلقی می گردد. زیرا سهامداران به اعتماد و اعتقاد به مدیریت او در امور مدیریتی دخالت ندارند در حالی که شرکت تضامنی شرکاء خود دخیل در تصمیم گیری بوده اند و گاه به تناسب دخالت یکی از شرکاء از مسئولیت دیگری کاسته می شود. بنابراین حقوقدانان برای تسهیل در تصمیم گیری در ثبت نوع شرکت های تجاری شرکت ها را بر اساس کمیت و کیفیت مسئولیت به چهار نوع تقسیم نموده اند که عبارتند از :

    شرکت های سرمایه ای

در این شرکت ها مسئولیت شرکاء محدود به میزان سرمایه یا درصد سهام سرمایه هر یک از شرکاء است یا به عبارتی شرکت هایی هستند که در آن فقط سرمایه دخالت دارد. در این شرکت فقط سرمایه مورد توجه است نه شخص سرمایه گذار زیرا مسئولیت هر یک از سهامداران در مقابل اشخاص ثالث به حصه خود که سهم نامیده می شود محدود می گردد و از مشخصات بارز این شرکت ها قابل انتقال بودن سهام است و با فوت سهام دار اوراق سهام به وراث وی منتقل می گردد در حالی که به حیات شرکت خدشه ای وارد نمی شود.

    شرکت های شخص

در این نوع شرکت ها مسئولیت شرکاء نامحدود است و تعهدات شرکت تسری به همه دارایی شرکاء می نماید. در چنین شرکت هایی اعتبار اشخاص به ضمانت شرکاء نقش اساسی در آن دارد. در این نوع شرکت ها شخصیت و روابط شرکاء با یکدیگر اهمیت مخصوص دارد و مسئولیت هر یک از شرکاء ضامن در مقابل اشخاص ثالث، نامحدود و تضامنی است و شخص ثالث می تواند برای وصول طلب خود به فرد فرد شرکاء مراجعه نماید و شریک ضامن ملزم به تادیه طلب شرکت می باشد. اصولاَ در شرکت های شخصی سهم الشرکه در حال حیات یا پس از فوت انتقال نیست مگر با رضایت سایر شرکاء.

    شرکت های مختلط

در اینگونه شرکت ها مسئولیت بعضی از شرکاء محدود به سرمایه آن ها و مسئولیت عده دیگر نامحدود است که شرکاء  دسته اول را شرکای عادی و شرکاء دسته دوم را شرکاء ضامن گویند. این شرکت در واقع از اختلاط شرکت های سرمایه ای و شخصی به وجود می آیند و فلسه وجود آن به قانون 1303 قانون تجارت بازمی گردد زیرا در قانون مذکور سه شرکت تضامنی پیش بینی شده بود یعنی اول شرکت سهامی ( سرمایه ) ، دوم شرکت ضامنی ( شخصی) و سوم ترکیبی از هر دو ( مختلط).

    شرکت های کمیتی

در شرکت های کمیتی که با هدف رفاه اعضا تشکیل می شود تعداد شرکاء زیاد بوده و شرکاء هیچ مسئولیتی ندارد. مانند شرکت های تعاونی فراگیر ملی که نوعی تعاونی متعارف یا سهامی عام است که برای فقرزدایی از سه دهک پایین درآمدی تشکیل می شود تا جایی که هفتاد درصد اعضاء آن باید از سه دهک پایین درآمدی باشد و یا شرکت تعاونی مسکن که به جهت تهیه زمین و احداث ساختمان و واگذاری آپارتمان نقداَ یا به صورت اقساط به اعضاء آن به جهت رفع نیاز مسکن در راستای تحقق اهداف قانون اساسی تشکیل می شود و هدف از آن انجام معاملات تجاری به معنای خاص خود نمی باشد و یا شرکت تعاونی مصرف که هدف از آن تامین نیازمندی های اعضاء و خانواده های آنان و ارائه برخی خدمات است.
در صورت مواجه شدن با هرگونه سوالی با ما تماس حاصل فرمایید.
پاسخگوی سوالات شما هستیم.

مدارک لازم جهت تاسیس شرکت
جهت انجام هرگونه فعالیت تجاری و غیرتجاری سازماندهی شده می توان از طریق ثبت یک شرکت و یا موسسه اقدام نمود. ثبت شرکت  نخستین گام برای کسب وجهه حقوقی شرکت است که متضمن مراحلی است.

    مدارک مورد نیاز جهت تاسیس و ثبت شرکت به قرار ذیل است :

1. کپی کارت ملی و شناسنامه و کارت پایان خدمت باید در دفاتر اسناد رسمی اصل شوند. ( هیات مدیره ، سهامداران ، بازرسین )
2. سمت اعضاء ( مدیر عامل ، رئیس هیات مدیره و نایب رییس و بازرسین )
3. تعداد سهام شرکت و اعضا ( حداقل ا سهم اعضای هیات مدیره )
4. اسامی اشخاصی که حق امضا دارند.
5.  تعیین مدیران شرکت و سمت آن ها ( مدیر عامل ، رییس هیات مدیره ، نایب رییس هیات مدیره )
6.  میزان سرمایه شرکت
7.  موضوع فعالیت شرکت
8. تعیین سهامداران و میزان سهام آن ها
9.  اسامی اشخاصی که حق امضا دارند.
10. تعیین بازرسین شرکت ( مخصوص شرکت های سهامی خاص)
11. گواهی عدم سوء پیشینه مدیر عامل و اعضای هیات مدیره،
12. گواهی عدم سوء پیشینه بازرس اصلی و علی البدل ( در شرکت های سهامی خاص)
13. آدرس و کد پستی شرکت
14.  آدرس و کد پستی تمام اعضا بعلاوه شماره همراه

    نکته

– اعضای هیات مدیره و مدیر عامل نباید هیچ گونه شغل دولتی داشته باشند .
– مدیر عامل نباید مدیر عامل شرکت دیگری باشد .
– در شرکت سهامی خاص، دو بازرس اصل و علی البدل باید وجود داشته باشد.
بازرسان مجاز باید دارای شرایط حسن شهرت و عدم محکومیت کیفری موثر ؛ حداقل مدرک تحصیلی لیسانس در یکی از رشته های متناسب با وظایف محوله ، حداقل 5 سال سابقه کار مفید ؛ عدم اشتغال به نمایندگی در مجلس شورای اسلامی باشند و هیچ گونه نسبت فامیلی اعم از نسبی یا سببی با مدیران و مدیر عامل نداشته باشند.

   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :